De Hemel

Ik geloof in de hemel. Mag ik jou vertellen hoe dat er voor mij uitziet?

De hemel is een plek in mij. De hemel is een plek in jou. Het is wat jou met mij verbindt. De hemel is de meest zuivere plek die er bestaat, omdat er alleen Liefde Leeft. Voor mij toont zich dat in een prachtig Licht. Dat Licht bevindt zich in ieder persoon. Als je kunt kijken naar het stralende Licht in jou, zul je het snel ervaren in ieder levend wezen op aarde. In de herkenning komt het verlangen dit Licht te delen, zodat Liefde zich kan verspreiden en haar weg kan en zal vinden. Alleen samen zijn wij verbonden, alleen samen vinden wij de kracht om te leven. Dit vind je in de hemel: verbondenheid in Liefde. Met z'n allen zijn wij pas één. Laten wij ons verbinden.

Te helen

Toen ik hoogzwanger was van Zus, maakten Broertje en ik een wandeling in het bos met onze honden. We hadden toen twee honden. We liepen terug naar de auto om naar huis te gaan. Op het parkeerterrein in het bos lieten twee vrouwen een bus vol enthousiaste honden los. De vrouwen namen plaats op een bankje en de honden liepen onbeheerd overal heen. Onze grote hond raakte in paniek en ik probeerde haar te begeleiden. Ergens was er een kuil en een grote hond knalde met volle vaart tegen de achterkant van mijn benen. Ik viel in de kuil en kwam met mijn ronde buik hard op de grond neer. Zelfstandig opstaan lukte mij niet en Broertje raakte in paniek. Ik was ook niet rustig meer. Eén van de vrouwen hielp mij weer op de been en toen alle honden weer bij elkaar waren en ik Broertje en de honden in de auto had, reed ik snel naar huis om contact op te nemen met de verloskundige. Alles was nog prima in orde en na een paar dagen had ik weer contact met de baby. Wat was ik geschrokken.

Vandaag loop ik met Manlief in het bos. Mijn linker knie is heel pijnlijk en bewegen gaat niet soepel. Toch genieten we van de frisse lucht van de kou, van de zon en de rijp in de natuur. Langzaam lopen we babbelend over het leven over verharde paden. Soms ontmoeten we mensen met enthousiaste honden. Manlief gaat dan voor mij staan, zodat ik niet zal vallen. Ik probeer met liefde de honden te benaderen en vraag om hulp bij de heling van wat ik ooit meemaakte. De angst zit nog in mij. We lopen en babbelen. Dan komt er een jonge Labrador met volle vaart op mij af. Op het laaste moment stapt Manlief naar links en de hond knalt met zijn kop tegen de benen van Manlief. Ik gil en geef aan dat ik de situatie eng vind. De man en vrouw die bij de hond horen lopen verderop, ze komen ons tegemoet. De hond heet Sheila en wordt geroepen. Sheila danst wild om ons heen en zij probeert zich tussen ons in te bewegen. Het is mij weer duidelijk dat ik om heling gevraagd heb. Deze hond reageert erop en ze knalt nog een paar keer met haar lijf tegen de benen van Manlief aan, in een poging mij te bereiken. De vrouw roept Sheila en ze luistert goed. We passeren in goede harmonie. Ik vind Sheila een leuke hond, ik houd van haar speelsheid en karakter en als ik eraan denk hoe ze bewoog, kan ik alleen maar lachen. Mijn angst mag naar het licht gebracht worden. Dit kan ik alleen maar leren door ervaringen. Eerst mag ik leren vallen. Dat zou geen slecht idee zijn. Hoe kan ik vallen, zodat ik mijn gewrichten spaar? Een judoleraar weet wellicht meer. Volgende week ga ik op onderzoek uit. Wordt vervolgd...

Grenzen stellen

Zus komt thuis. 'Het werkt niet als ik altijd maar een lief meisje ben.' En Zus vertelt hoe ze worstelt met uitsluitend lief zijn. Ik vertel haar dat lief zijn niet per definitie betekent dat je over je moet laten lopen. In tegendeel. Je dient ook lief te zijn voor jezelf en dus je grenzen duidelijk te maken aan anderen. Dat vindt Zus verhelderend.

Broer komt thuis. Hij botst al sinds groep drie met een kind. Het kind uit zich heel grof, dreigt en scheldt Broer uit. Zelfs nu het kind alweer twee jaar op de middelbare school zit, blijft hij zich grof uiten. Broer begrijpt dat niet. Een klasgenootje van Broer had gezegd dat het komt doordat Broer is wie hij is. We praten als we aan tafel zitten. Ook Broer mag zijn grenzen stellen. Waarom zou je mensen vriendelijk groeten als je weet dat ze grof zullen reageren? Waarom zou je energie steken in iets wat niet gaat lukken?

Kinderen kunnen hard zijn tegen elkaar, maar dan zijn ze wel duidelijk. Bij volwassenen is dat soms net even anders. Volwassenen hebben zich leren aanpassen en reageren beleefd. Sommige mensen zeggen heel weinig, maar strooien royaal met gevoelens. Ik praat met Manlief. Hoe ga ik dáár dan mee om? Hoe behoud ik mijn grenzen als ze door volwassenen niet gerespecteerd wíllen worden? Wat doe ik als duidelijk zijn niets dan verzet oplevert? Ik kan het licht in de ander zien en dan zie ik een mooi stralend hartcentrum. Dat is leuk. Maar wat als ik wel met de persoon door één deur moet (familie of collega's), en de persoon zich blijft verzetten?

Manlief heeft twee oplossingen. Of ik stel mijn grenzen bij. Flexibel kunnen zijn is ook een prettige eigenschap. Begrip voor of van een situatie kan dit makkelijker maken. Of ik voed de situatie niet meer met mijn energie en ik ga mijn eigen weg. Net zoals Broer dat mag leren. Manlief heeft gelijk.

Lief zijn is leuk, liefdevol door het leven gaan ook. Het voedt en het geeft mij heel veel rust. Maar het betekent niet dat ik niet af en toe mijn grenzen duidelijk moet maken aan anderen. En soms mag dat met liefdevolle kracht.

Abraham-Hicks - Getting Into Your Vortex

Lang leve feesten

De decembermaand komt er weer aan. Ik hoor veel mensen zuchten en steunen. Zakken cadeautjes worden rondgedeeld en hier en daar verliezen mensen de kern van het samenkomen. Inkopen doen voor een van de december feesten is ook niet te doen en dan al die verplichtingen die we onszelf en elkaar denken op te moeten leggen... Denken... Ooit hoorde ik een gesprek op de radio. Er is zelfs onderzoek gedaan naar de spanningen in de feestmaand. De meeste familiedrama's ontstaan in december. Is dat niet de omgekeerde wereld?

Ook ik zuchtte toen ik in mijn agenda de feestmaand weer zag naderen. Wat wil ik eigenlijk? In ons gezin vroeg ik naar de wensen van de anderen. Wat is jouw wens? Hoe wil jij feest vieren en vooral: wat is voor jou feest? We kwamen bij elkaar en onze wensen deelden we in mijn familie en schoonfamilie. Nog niet alle afspraken zijn gemaakt, maar ik vertrouw erop dat alles in harmonie zal verlopen. Niets moet en alles mag, binnen de grenzen van elkaar.

Cadeautjes koop ik al jaren in delen. Een aantal maanden voor december begin ik al met al mijn aandacht gericht op ieder persoon, cadeautjes te kopen. Het gaat mij om de aandacht en de ervaring van de wens van de ander. De diners houd ik simpel, zodat ik niet uren in de rij hoef te staan bij de supermarkt en papa niet uren in de keuken staat. En de kleding? Ik zie Broer al zitten in zijn ochtendjas, Zus in haar mooiste zomerjurk met haar winterlaarsjes en wij zullen een spijkerbroek dragen. Zo voelen we ons goed samen en delen we de Liefde met elkaar. Ik wens iedereen veel rust en Liefde bij het treffen van de voorbereidingen.

Oordelen Onderzoeken

In mijn wens te leven in Liefde en niet in de onwerkelijkheid van mijn ego ben ik al vaker tegengekomen dat ik niet dien te oordelen. Veel tijdschriften hebben er een artikel over geschreven en in opleidingen en cursussen komt het ook voor. Oordeel niet. Nou is oordelen toch behoorlijk menselijk en ik ontkom er niet aan. Ik oordeel voortdurend, vooral als ik met mijn ego worstel. Niet oordelen streng invoeren in mijn denken heeft niet het door mij gewenste effect. Mijn ego smult ervan. Hoe werkt dat: niet oordelen.

In het boek stond een kort stukje. En één zin bleef hangen in mijn gedachte. We oordelen eerst en dan nemen we waar. Dus voordat ik iemand of iets zie, heb ik al een oordeel. Dat is leuk om te onderzoeken.

De tuinset. Ik zie een groene tafel en omgevallen stoelen. Het waait. Maar eerst heb ik het oordeel neergezet dat de set oud is en mag worden vervangen. Dat knaagt. Dat mag en kan ik loslaten. De waarneming was goed aanwezig, maar voor mijn eerdere oordeel had ik echt bewust zijn en alert zijn nodig. Oordelen gaat heel snel, het is vluchtig. Dat is goed om te weten. Goed. Volgende situatie.

Ik loop de tuin uit, richting de bakker. Achter de toonbank staat een vrouw op te ruimen. En inderdaad: nog voor ik haar zie oordeel ik over haar dat ik haar sympathiek vind. Dan zie ik haar. Ik zie haar zoals mijn oordeel luidt. Het oordeel komt voor de waarneming, heel miniem, maar het is er wel! Net als bij de groep jongeren die in een rij van vijf op de stoep lopen en niet aan de kant gaan voor andere mensen. De tas van de buurvrouw, de jas van de buurman. Ik oordeel en neem waar. Het gaat snel en juist daarom is het goed om te onderzoeken. Het oordeel geeft mij informatie over wat ik vind. Oordeel, waarneming, gedachte en gevoel. Omgekeerd kan ik mezelf hierin ook onderzoeken. Ik voel iets in mijn buik rommelen. Wat heb ik gedacht? Wat heb ik waargenomen en vooral: wat was mijn oordeel? Het hangt allemaal samen en helpt mij in te zien wat ik wens te zien. Zie ik Liefde of zie ik niet?

En de voordelen van niet oordelen? Het geeft rust. De Liefde kan stromen daar waar het ego geen voeding krijgt. Het onderzoeken van je oordeel geeft de kans om situaties anders te bekijken. Hierdoor kun je minder geraakt worden en zullen relaties stralen in de Liefde die ze zijn. Het vereist oefening en volharding, maar het is het zeker waard!

In Liefde.

Naar het licht

Je kent het waarschijnlijk wel. Die ene vrouw die alles prima voor elkaar lijkt te hebben. Het leven lacht haar toe en haar gras is altijd groener. Wij waren ooit kort collega's en nu gaan onze kinderen naar dezelfde school. Vanmorgen liep ik langs haar heen op het schoolplein. Zij was in gesprek, haar kin omhoog gericht en met haar strakke legging en korte trui was ze klaar om te sporten met andere mama's. Áls we onze armen hadden uitgestoken hadden we elkaar de hand kunnen schudden. Áls. Maar we groetten elkaar niet.

Ik fiets naar huis en thuis, in de keuken zucht ik diep als ik koffie maak. Ook hier mag ik aan het werk. Moet ik iedereen aardig vinden? Nee, dat moet niet. Maar ik kom wel mijn ego tegen en hij probeert mij iets te vertellen. Daar ben ik nieuwsgierig naar. En ik wil naar het licht, leven in de Liefde in en om mij heen.

Met de koffie op tafel ga ik zitten en sluit mijn ogen. Ik denk aan hoe wij als collega's met elkaar omgingen. Ik vond haar arrogant en ik vond dat ze alles voor elkaar had. Met een andere collega maakte ze afspraken, mij negerend, om koffie te drinken. Zij bespraken van alles met elkaar over hun privé levens en ik zat erbij en keek ernaar. Met een half woord hadden ze genoeg om elkaar te begrijpen, ik wist niet waar het over ging. We zaten alle drie op dezelfde kamer. Ik vond het geen feest om genegeerd te worden. Bij deze herinnering voel ik mijn ego actiever worden en mijn lichaam wordt onrustig.

Dan denk ik aan de opmerkingen die zij maakten over mij. Ik was de collega met die vriend die zijn Liefde toonde en geregeld even langskwam vanuit zijn werk, voor een knuffel van mij. Ik was die collega die op zichzelf woonde en ging trouwen. Ik leefde volgens 'de boekjes'. De beelden die we van elkaar hadden, verschilden niet zoveel.

Buiten hoor ik Kat in de tuin vechten met Buurtkat. Het gaat er heftig aan toe en ik denk eraan hoe mijn kat straks met plukken los haar in de kamer zal rondlopen. Ik sta op, open de voordeur en roep Kat binnen. Kat reageert op mijn stem, draait zijn lichaam naar mij en gromt nog even naar Buurtkat. Dan komt hij binnenlopen als een echte macho. Hoe toepasselijk.

Dan denk ik aan het heden. Af en toe kom ik de oud-collega tegen met haar kinderen. Ze propt haar kinderen met harde woorden in dezelfde perfecte koker als waar zij in leeft. Dat is mijn visie. Ik mis de Liefde. En dat is het woord. Waar is de Liefde? Waar is de Liefde in mijn visie van haar? Ik kom er niet uit en vraag om hulp van het licht. Het antwoord komt en vraagt mij naar binnen te kijken. Natuurlijk. Het gaat om mijn pijn, hoewel ik weiger het te zien. Ik wil geen pijn voelen als het om háár gaat. En direct besef ik weer wat ik doe. Zo rommel ik door, zonder dat ik verder kom. Het lukt mij niet om haar in het licht te zien. Als ik eraan denk om het op te geven, kan ik ineens wel verder. Ik laat de situatie voor wat het is en richt mij op het licht in mij.

In het licht besef ik dat ik niet alleen ben, ik voel de eenheid weer sterk in mij en zie dat ik niet afgescheiden ben van Liefde. Het gedrag van anderen heeft er geen invloed op. Wat er ook gebeurd is, het is niet de werkelijkheid. Ego's voeden een catfight, maar in de Liefde zijn we gelijk, zijn we één. Met dit gevoel stromen de tranen over mijn wangen. Ik laat de zwaarte van het conflict toe om het te doorleven tot het verdriet afzakt. Wat is dit zwaar. Dan zie ik de oud-collega anders.

Jij en ik, wij zijn gelijk, we zijn allebei een deel van de eenheid. Bedankt dat je mij geholpen hebt om weer een stukje van mij naar het Licht te brengen. Ik zie het Licht in ons allebei stralen. Ik zie je in de Liefde die je bent. Een prachtige vrouw.

En de les van vandaag luidt: 'Ik zoek een toekomst die van het verleden verschilt'.

Zon

de warme zon
streelt mijn huid,
doet me glimlachen
die warmte
doet me tintelen
van blijdschap
en laat me de winter vergeten
dat licht
verlicht mijn denken
en maakt alles plezierig
deze zon
maakt elke zonnige dag
de mooiste dag
van mijn leven

Maaike, www.iolar.nl

Groeien

Wat ben ik blij dat mijn ego visie van mij is, dat het mijn waanbeeld is, mijn illusie. Ego's zijn in staat elkaar te raken. Maar mijn ego blijft mijn te ruimen rommel. Ego's zijn voor iedere persoonlijkheid, het licht is van ons allemaal, om het te delen in Liefde. Als ik mijn ego de overhand geef, ben ik nog steeds in staat het licht van mijn hart en gidsen te ervaren om tot inzichten te komen. Zo groei ik. Mijn ego kan het licht niet schaden. En met mijn wil, kracht en Liefde zal ik al mijn ego-kwaliteiten zuiveren.

Vreugde transformeert

Ik zit in een wachtruimte van het ziekenhuis. Voor mij zit een jonge vrouw, net als naast mij en schuin tegenover mij. Ziekenhuispersoneel loopt af en aan. Mensen groeten elkaar niet. Buiten is het grijs en TL-verlichting zorgt ervoor dat we elkaar kunnen zien.

Dan loopt er een man door de hal van het ziekenhuis. Hij draagt een doos met tijdschriften en fluit vrolijk. Het is of de zon binnen gaat schijnen. Als hij passeert groet hij joviaal iedere vrouw. Ik zie de energie in iedereen veranderen. Wat is de kracht van vreugde sterk. De man komt even later weer langs. Hij fluit nog steeds zijn liedje en groet het passerende personeel. Mensen lachen en groeten elkaar vriendelijk. Voordat hij uit mijn zicht verdwijnt zie ik hem bijna een sprong maken, waarbij zijn hakken elkaar raken. Bijna. Mijn ziel is vrolijk en hobbelt nog even met zijn vreugde mee.

Projectie

Alles wat wij zien in de wereld is projectie. Wij zien in de wereld buiten ons wat zich in ons afspeelt. Zien we het licht in ons hart, zullen we dat ervaren in anderen. Is onze visie gericht op ego-kwaliteiten (woede, angst, jaloezie, etc) in ons, zien wij dat in anderen.

Ik leerde een vrouw kennen. Mij was verteld dat ze een leuk en vrolijk karakter heeft. Ik stelde mezelf voor en merkte dat er weinig contact was. De anderen kende ik al een paar jaar. Ik probeerde contact te leggen tijdens ons werk, maar mijn pogingen liepen op niets uit en gesprekjes verliepen stroef. Op een dag was ze in strijd met een man. De vrouw sprak mijn naam voor een deel uit. De man probeerde haar te vertellen hoe ik heet. Met rust en Liefde bekeek ik de situatie en de energie zat vast. Ik was er zeker van dat ik positieve energie kon laten stromen, uiteindelijk. Ik werd bij het gesprek geroepen en vertelde hoe ik heet, waarop de vrouw zich omdraaide en wegliep. Ik nam afstand om werkelijk te kunnen kijken.

Momenteel verdiep ik mij in een boek, genaamd: Een Cursus in Wonderen. Het biedt zoveel wijsheid over het ego in ons, dat de Liefde in mij meer en meer haar plaats inneemt. Ik leerde een zin: 'Laat mij mijn broeder (man of vrouw) zien, zoals ik mezelf zie'. En met die zin dacht ik aan de vrouw. Ik zag het licht in mijn hartcentrum en zag de vrouw vol in de Liefde staan. Positieve projectie. Die keer hadden we contact, we werkten samen en babbelden. Twee keer later zag ik haar weer. We ontmoetten elkaar bij de voordeur en zij straalde toen ze mij zag en groette. Liefde, het voedt altijd en overal.

Ik leerde een vrouw kennen. Mij was verteld dat ze een leuk en vrolijk karakter heeft.

AL

Mijn eerste menstruatie was te vergelijken met een mini-bevalling. En zo was iedere menstruatie erna. Toen ik een jaar of 17 was, menstrueerde ik een jaar niet. In eerste instantie waren mijn ouders bang voor een zwangerschap, maar zelfstandig zwanger worden lukt geen vrouw. Ik ging naar de huisarts die mij meldde dat iedere cyclus weer anders verloopt en daar kon ik het mee doen. Ik genoot van de afwezigheid van pijn iedere maand en na een jaar was alles weer bij het oude.

De laatste maanden merk ik weer een verandering op. Ik ben rustiger geworden omdat ik veel leef in de Liefde in en om mij. Mijn menstruatie verloopt ook rustiger. De pijn is nihil en de vloeiing verloopt veel gelijkmatiger. Ik denk dat alles met elkaar samenhangt.

Vorige week bezocht ik met Manlief een lezing van een arts. Deze arts is zowel regulier als 'alternatief' geschoold. Hij vertelde dat veel vrouwen last krijgen van de overgang door het gebrek aan balans van het vrouwelijke en mannelijke deel zichzelf. Pillen en zalfjes zullen niet effectief werken. Wat wel werkt is zelfonderzoek, diepgaand zelfonderzoek.

Op de terugweg van de lezing realiseerde ik wat de man verteld had en hoe mijn zelfonderzoek tot het mooie cadeau heeft geleid van een forse vermindering van pijn iedere maand. Het is één van de vele mooie veranderingen die ik heb mogen ontvangen door mijn keus te leven in Liefde.

Een vriendin vertelt mij dat veel vrouwen op latere leeftijd starten met het zoeken naar verdieping in het leven. Zijn vindt het tof dat het mij lukt anders naar het leven te kijken. En zij zegt mij dat 'onze leeftijdgenoten' vaak te druk zijn met het leven op zich. Het huis, het werk, de kinderen en de relaties eisen alle tijd op.

Maar zelfonderzoek is voor Alle Leeftijden. Onze kinderen pakken het probleemloos op. Ik zie hoe zij groter worden met Liefde om zich heen. Ik zie hoe het ze sterkt in het leven en hoe ze floreren bij de werkelijkheid van de Liefde. En waarom zouden we het laten op jongere leeftijd? Het voorkomt klachten en het maakt het leven een stuk lichter om te leven. De wereld is één grote spiegel, waarom zouden we niet kijken wie we aantreffen?

Pijnprikkel als wegwijzer

Het is ochtend op een doordeweekse dag. We zijn net wakker en uit één van de andere kamers komt een hulp roep mijn kant op. Broer en Zus hebben ruzie en er wordt geslagen. Ik heb een hekel aan (lichamelijk) geweld en er is altijd een andere weg. Als ik in de slaapkamer kom, worden er wederzijds trappen en meppen uitgedeeld. Ik spring tussenbeide en ben boos omdat de kinderen opgaan in de vastzittende energie. Manlief reageert vanuit de badkamer dat het lekker gaat deze morgen.

Als we allemaal beneden zijn, ik beide verhalen aangehoord heb en de rust is teruggekeerd voel ik pijn in mijn nek en schouders. Ik vraag Manlief of hij kan zien waarom ik 'ineens' pijn in mijn nek voel. Hij zegt dat het door de ruzie van de kinderen komt. De link is juist, maar ergens voel ik dat er iets niet klopt. Het is mijn pijn. Ik mag weer op onderzoek uit in mezelf.

Er is rust in huis. Iedereen is weg en de hond slaapt. Ik heb de vrede weer in mijn hart en voel me goed. Wat wilde mijn lichaam mij vertellen? Ik bekijk de situatie nog een keer. Wat had ik anders kunnen doen? Ik ben boos geworden in mij, al was het kort. Maar de woede in mij heeft de pijn veroorzaakt. Ik stond niet meer in mijn kracht, ik was mijn vrede kwijt en mijn ego had de overhand. De pijn heeft mij een prikkel gegeven om wél mijn vrede te bewaren. Dat het allemaal zo mooi werkt, de verbindingen in mij. Mijn lichaam wijst mij haarscherp de weg!

Wat ik anders kan doen? De ruzie voortaan laten voor wat het is en niet in de energie meegaan. De energie losmaken door de kids uit elkaar te halen en aangeven dat ik met allebei zal praten, zodat de kids hun verhaal kwijt kunnen en zich gehoord voelen. Ouder zijn als leerweg.

Wie doet nou zoiets?

Een paar weken terug ontstond er brand op de andere locatie van onze basisschool. Ik hoorde hier en daar de vraag: "Wie doet nou zoiets?", want het gerucht ging dat de brand was aangestoken door jongens, kinderen dus. Ik weet niet of dat inmiddels bewezen is. En vanmorgen hing er een briefje aan het hek van onze basisschool. In het weekend was er veel glas op het plein gegooid. Overal lagen glasscherven en met name de scherven in de zandbak voor de kleuters waren moeilijk te verwijderen in korte tijd. Weer hoorde ik de vraag: "Wie doet nou zoiets?"

Aan tafel bespraken we de voorvallen. Wie doet nou zoiets? En Zus weet het wel: mensen die niet bij hun Liefde kunnen. Iedereen is Liefde, zo ook jongens die een school in brand steken, zo ook mensen die glas op een schoolplein gooien. Het verschil zit hem in de mogelijkheid om de Liefde te kunnen bereiken. Ik ben geraakt. Geraakt omdat er mensen met zoveel verdriet rondlopen dat ze deze acties ondernemen. Ik zie hun licht en zend ze alle Liefde.

Knaagbericht

Het is avond en ik krijg een sms-je van Zielsvriend. Hij heeft heel hard gewerkt en resultaat geboekt. Ik wil hem bellen en luister ook nog even mijn voice mail af. Een vrouw heeft een bericht achtergelaten met het verzoek haar terug te bellen. Een onbestemd gevoel kruipt in mijn buik. Enthousiast voor Zielsvriend bel ik hem op. Het andere bericht blijft 'knagen' en het valt mij op dat het mijn gesprek beïnvloed. Ik rond het gesprek met Zielsvriend af en ga naar de keuken om thee te zetten.

Heel de dag heb ik genoten van het leven, het weer en Zijn. Het knaagbericht is aanwezig en het gevoel in mij is ineens zo in contrast dat ik er naar wil kijken. Waar gaat dit over? In de keuken leun ik met mijn billen tegen het aanrecht. Ik heb alle ruimte, de kids slapen en Manlief is weg. Knaagbericht wil gezien worden en ik voer mijn gevoelens op. Angst is de bron. Waar ben ik bang voor? Wat zie ik in de vrouw weerspiegeld? Wat is mijn eerste ervaring geweest? Ik onderzoek en voel. 

De vrouw is krachtig, net als ik. In ons vorige gesprek heeft ze niet naar mij geluisterd en belangrijke beslissingen voor mij ingevuld. Ik was ziek en veel ging langs mij heen. Ik ben bang dat ik in een volgend gesprek weer niet in staat zal zijn om te melden waar het voor mij om gaat. En dat is herkenbaar. Het niet gezien en gehoord worden én anderen die verwachtingen hebben van mij waar ik niet aan wil en kan voldoen. 

Ik neem de thee mee naar de woonkamer en begin te lezen in mijn boek. Het gaat over angst. Hoe 'toevallig'. Er is geen plek voor angst én Liefde. Dat heb ik duidelijk gevoeld. Eén zal dus plaats moeten maken voor de ander en de keus is aan mij. Ik kies voor Liefde, ik wil weer terug naar het witte licht in mij, het gevoel van eenheid met mijn Ziel.

Een aantal zinnen raken en voeden mij. En dan is er die ene zin: 'Behoeften ontstaan alleen wanneer ik mezelf iets ontzeg'. Ik heb mezelf Zielscontact ontzegd. Ik weet dat ik in staat ben om helder en duidelijk te communiceren, daar wil ik ook op vertrouwen. De angst heb ik niet nodig, wel de kracht en de Liefde van mijn Ziel. Hoe heb ik het geloof kunnen verliezen in wie Ik Ben? Ik vind het emotioneel en de tranen stromen. Ik kies bewust en met kracht voor Liefde. Mijn lichaam gloeit, het licht straalt weer in mij en ik zie ook de Innerlijke Vonk van de vrouw die een bericht voor mij achterliet. Het was een heel vruchtbare dag en ik heb het knaagbericht in het licht gezet door mijn gedachten te zuiveren en mijn wil te richten op Liefde.

Waar het om gaat

En ik stond bij mijn gids. Het witte licht in mijn hart gloeide en groeide. Het groeide tot heel mijn lichaam wit licht straalde. Dit had ik al eerder, maar kort mogen beleven. Maar dit keer voelde het licht als blijvend in mij. Ik bekeek mijn lichaam en voelde mijn persoonlijke lichaam warm worden. Het witte licht straalde kracht en Liefde uit naar iedereen om mij heen. 

Ik keek naar mijn gids. Ook hij stond naast mij, vervuld van het witte licht. Naast hem stond weer een lichtwezen. We namen elkaars handen en gloeiden als eenheid. Achter ons stonden de anderen, ook zij straalden hun lichten als eenheid. Voor ons stonden mensen ons te bekijken en te genieten. Ik besefte dat het er niet om gaat waar je op je pad staat, maar dat het gaat om de intentie. De intentie om je Innerlijke Vonk te herkennen en het te gaan leven. Ik besefte dat het gaat om de kracht van de persoonlijke wil om te kiezen voor wezenlijk Leven. En dat vind iedereen alleen in zichzelf.

De her-innering

En iedere dag als ik me mijn Zelf herinner, word ik emotioneel van blijdschap, voel ik vreugde en rust in mij. Het is een tijd geleden dat ik met mijn Zelf leven mocht, ik was een kind, want langzaam nam het ego de overhand om mij te leren wie ik niet ben en waar het werkelijk om gaat. Het voelt goed om weer terug te Zijn.

Wereldwijd Verbonden

Ik loop mijn rondje met de hond, het werkt meditatief. Het is zondagochtend en nog vroeg in de morgen. De lucht is vochtig en afgedekte ramen zijn beslagen. Toch is het niet koud, het is heerlijk buiten. Ik zuig mijn longen vol frisse lucht en merk hoe de lucht zuivert.

Op het ritme van mijn trage pas doorvoel ik de les van vandaag. Het voelt goed, bevrijdend. Ik zucht alle zorgen weg, de rommel van mijn piekeren is opgeslagen in mij. Verjaardagsvisite, het huis mag nog schoon en roddelende mensen. Ik laat alles los en mijn denkgeest is mij behulpzaam. Overal vliegen duiven van huis naar tak, van tak naar tak. Hun geluid en vliegen voeden mijn gevoel van vrijheid.

Thuis neem ik plaats in mijn hoekje. Het is een fijne plek waar ik rust en ruimte vind. Ik lees in mijn boek en ervaar de teksten in mijn lichaam en denkgeest. Het valt mij op dat de energie van de tekst van vandaag wereldwijd beleefd wordt. Dit voelt te gek! Ik voel, net als bij WIFI, hoe we onzichtbaar verbonden zijn en streven naar Eenheid in en om ons.

Ego beelden loslaten

Ik heb het illusionaire idee dat een deel van mij in mijn herinneringen achterblijft. Zo zag ik mezelf koffie drinken met een man. We stonden tegenover elkaar en we spraken met elkaar. Er was een rangorde die niet bestaat. Ik wilde het beeld loslaten, maar het zou betekenen dat ik een deel van mij in de herinnering zou achterlaten. Ik vroeg mijn deel mee te gaan en zag dat ze met mij meekwam, zich weer tot mij voegde en op de plek waar ik stond vervaagde het beeld van mezelf. De tijd stond stil. Ten slotte verdween de laatste schim en het beeld was verdwenen.

In de illusie dat tijd bestaat had ik mezelf neergezet en niet meegenomen in wie ík ben. Tijdens het vervagen van mezelf in de herinnering, realiseerde ik mij dat mijn beelden nooit hadden plaatsgevonden. Alleen het resultaat van de leerles in de Liefde zal blijven bestaan. Liefde bestaat, al het andere is illusie. En daarin voel ik een ongekende vrijheid in mij.

My Other Way

En ik startte mijn cursus in wonderen. Ik kocht het boek en betaalde voor een deel met een boekenbon. Ik liep naar huis met het boek in mijn handen, omarmd als een kostbare schat. In mijn hart straalde het witte licht en het verwarmde mijn lichaam met haar Liefde.

Ik las de inleiding van het boek en voelde me goed. De dagen die volgden las ik iedere les en weefde het licht ervan in mijn leven, in mijn doen en laten. En ik droomde. Ik droomde hoe iedere les mij gegeven werd door gidsen en ik zag de kracht ervan.

Ik wenste mensen om mij heen om lief en leed mee te delen, om samen tot heelheid te groeien en ze kwamen op mijn pad.

Rust groeide in mij. Na enkele dagen voelde ik mij gedragen door Liefde en Licht wat groter is dan ik ooit in een meditatie ervaren had.