Ik heb het illusionaire idee dat een deel van mij in mijn herinneringen achterblijft. Zo zag ik mezelf koffie drinken met een man. We stonden tegenover elkaar en we spraken met elkaar. Er was een rangorde die niet bestaat. Ik wilde het beeld loslaten, maar het zou betekenen dat ik een deel van mij in de herinnering zou achterlaten. Ik vroeg mijn deel mee te gaan en zag dat ze met mij meekwam, zich weer tot mij voegde en op de plek waar ik stond vervaagde het beeld van mezelf. De tijd stond stil. Ten slotte verdween de laatste schim en het beeld was verdwenen.
In de illusie dat tijd bestaat had ik mezelf neergezet en niet meegenomen in wie ík ben. Tijdens het vervagen van mezelf in de herinnering, realiseerde ik mij dat mijn beelden nooit hadden plaatsgevonden. Alleen het resultaat van de leerles in de Liefde zal blijven bestaan. Liefde bestaat, al het andere is illusie. En daarin voel ik een ongekende vrijheid in mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten