Te helen

Toen ik hoogzwanger was van Zus, maakten Broertje en ik een wandeling in het bos met onze honden. We hadden toen twee honden. We liepen terug naar de auto om naar huis te gaan. Op het parkeerterrein in het bos lieten twee vrouwen een bus vol enthousiaste honden los. De vrouwen namen plaats op een bankje en de honden liepen onbeheerd overal heen. Onze grote hond raakte in paniek en ik probeerde haar te begeleiden. Ergens was er een kuil en een grote hond knalde met volle vaart tegen de achterkant van mijn benen. Ik viel in de kuil en kwam met mijn ronde buik hard op de grond neer. Zelfstandig opstaan lukte mij niet en Broertje raakte in paniek. Ik was ook niet rustig meer. Eén van de vrouwen hielp mij weer op de been en toen alle honden weer bij elkaar waren en ik Broertje en de honden in de auto had, reed ik snel naar huis om contact op te nemen met de verloskundige. Alles was nog prima in orde en na een paar dagen had ik weer contact met de baby. Wat was ik geschrokken.

Vandaag loop ik met Manlief in het bos. Mijn linker knie is heel pijnlijk en bewegen gaat niet soepel. Toch genieten we van de frisse lucht van de kou, van de zon en de rijp in de natuur. Langzaam lopen we babbelend over het leven over verharde paden. Soms ontmoeten we mensen met enthousiaste honden. Manlief gaat dan voor mij staan, zodat ik niet zal vallen. Ik probeer met liefde de honden te benaderen en vraag om hulp bij de heling van wat ik ooit meemaakte. De angst zit nog in mij. We lopen en babbelen. Dan komt er een jonge Labrador met volle vaart op mij af. Op het laaste moment stapt Manlief naar links en de hond knalt met zijn kop tegen de benen van Manlief. Ik gil en geef aan dat ik de situatie eng vind. De man en vrouw die bij de hond horen lopen verderop, ze komen ons tegemoet. De hond heet Sheila en wordt geroepen. Sheila danst wild om ons heen en zij probeert zich tussen ons in te bewegen. Het is mij weer duidelijk dat ik om heling gevraagd heb. Deze hond reageert erop en ze knalt nog een paar keer met haar lijf tegen de benen van Manlief aan, in een poging mij te bereiken. De vrouw roept Sheila en ze luistert goed. We passeren in goede harmonie. Ik vind Sheila een leuke hond, ik houd van haar speelsheid en karakter en als ik eraan denk hoe ze bewoog, kan ik alleen maar lachen. Mijn angst mag naar het licht gebracht worden. Dit kan ik alleen maar leren door ervaringen. Eerst mag ik leren vallen. Dat zou geen slecht idee zijn. Hoe kan ik vallen, zodat ik mijn gewrichten spaar? Een judoleraar weet wellicht meer. Volgende week ga ik op onderzoek uit. Wordt vervolgd...