krijtstrepen

eerste krijtstreep trekt muur van wit licht
omhoog tot oneindig
transparant melkwitte bescherming
alleen puur kan nog door
al het andere waait erachter
de volgende krijtstreep draagt jouw naam
project instituut krijgen witte muren
als een huisje om mij heen
en witte vloeren van kalkwit
geven rust en laten laden
even, voor de test, buiten
waait de wereld mijn haren
alle kanten op
veilig is het binnen
in mij

een arm dwars door het licht
draagt een rood hart
verwarring starend
omdat het kan
klein kind glimlacht verlegen bewust
jas persoon
verdwijnt verschijnt
ziel
zoals ik

achter mij zielen, rondom zielen
trekken krijtstrepen
zo zijn wij samen
veilig
voor de storm van het leven

het ego en IK

Jij. Je denkt aan verliezen en kwijnt weg.
Jij. Je denkt aan de dood als eindstation.
Je denk eraan dat ik je ooit zou kunnen verlaten.
Jij. Opgesloten, vastgebonden aan illusoire ketenen
die je ooit zelf bevestigde.

Ik. Ik zie jouw grootte als beginstation.
Ik denk aan samen winnen en kan alleen maar
jubelen
als ik jou zie.
Ik weet dat Liefde IS.
Ik weet dat we verbonden zijn
de eeuwigheid wat Liefde is
dat wat ons allen omringt
als je even
heel even
zou willen kijken
en Zien.

Een goed boek

Met een groep Liefdevolle en wijze vrouwen ga ik een boek beleven. Waarom zou ik het niet bloggen? Wat doet het nou, zo'n boek voor zelfrealisatie? Ik weet dat het voor mij in het verleden veel heeft betekend en dit boek is heel toegankelijk. Sanaya Roman met Liefde van de ziel. Sanaya liet mij mijn gidsen zien, ze liet mij kennis maken met wie ik ben. Dagen liep ik verliefd op mijn ziel rond. En daarmee wist ik waar ik naartoe mocht werken, keer op keer.

Nu ervaar ik mijn ziel altijd om mij heen, net als mijn gids. Hulp en Liefde is er vanuit een heel serene, zachte bron. Ik zie Licht als ik door mijn patronen heen leef, er is Licht als ik de kelders van de bodemloze put van het mens zijn leegveeg. Licht is er altijd. En momenteel ben ik flink aan het vegen.

Een patroon van mij is dat ik er veel voor anderen ben. Voor iemand in mijn hart ga ik door het vuur. Ik houd hierin niet genoeg rekening met mezelf, waardoor ik me ook dit keer weer flink gekwetst voel. Zelfrespect mag ik ontwikkelen. Nu is het er de tijd voor. Waar liggen mijn grenzen? Het is mijn patroon en het patroon van zoveel andere mensen. Nu lijkt mij een perfect moment om te beginnen. Wat kan het boek mij dit keer bieden? Liefde van de ziel. Eens ervaren wat het met mij doet, op dit moment.

Wordt vervolgd..

kinderlijke wijsheid

We zitten aan tafel voor het avondeten. Ik laat mijn gedachten en gevoel gaan over de komende bijeenkomst, maar ik krijg het niet helder. Mensen hebben zich aangemeld, maar ik kan het niet overzien. Dat is mij vreemd en het maakt mij iets onrustig. Ten slotte gooi ik het in de groep.
'Jongens, kijk eens even met mij mee, wat mag ik nou doen vanavond?'
Mijn dochter van zeven likt haar lepel af en zet haar tanden in een groot stuk meloen. Met een volle mond spettert ze over tafel.
'Dat is wel duidelijk hoor. Je mag al je boos laten gaan en je Liefde stralen, dan wordt de wereld eindelijk een stuk beter!'
En weer hapt ze in haar meloen. Broer bromt met een energie zoals alleen een puber dat doen kan.
'Nou, dat zeg je makkelijk, maar zo makkelijk is dat helemaal niet hoor'.
Zus kijkt hem beteuterd aan. Ik ben het met haar eens en dat vertel ik. Natuurlijk heeft zij gelijk en ik weet precies wat ze bedoelt. Alle boos in een keer laten gaan is niet makkelijk, maar het is altijd mijn streven.

Ik kijk naar mijn mail en zie dat iemand het niet gaat redden de bijeenkomst te bezoeken. Direct is er het overzicht wat ik nodig heb om de avond in te richten. De bijeenkomst ervaren we in diepe Liefde en harmonie met onze ziel, ons lichaam en de voeding van Liefde en Licht.

Mezelf voorbij gelopen

Ik word wakker. Pijnlijke vermoeidheid trekt door mijn benen. Ik ontvang heling van een krachtsteen waardoor mijn benen rustgevend worden verwarmd. Waarom doen mijn benen pijn? Mijn ziel verschijnt.
'Maak verbinding met mij', zegt ze.
Mijn hoofd is vol. Er gebeurt zoveel.
'En al die anderen dan?' vraag ik en ik wijs om mij heen.
Mijn ziel zegt niets. Ik stap in haar energie, mijn energie. Direct voel ik weer die Liefdevolle deken van rust en warmte over en door mij heen. Mijn ziel is nog niet klaar met mij.
In rust zegt ze: 'Iedere keer als je aan iemand anders denkt, wil ik dat je je met mij verbindt'.
Ik lach en doe wat ze mij vraagt. Hoewel ik geniet van mij in mij, lijkt het of ik me voor de eerste keer verbind. Mijn benen? De pijn is verdwenen en ik ga weer gegrond door het leven. Wat heb ik dit gemist en ik was er zo aan voorbij gelopen.

Delen

Ik ben er voor jou,
om het leven te delen.
In mijn armen ben
je veilig en geborgen.
Met mij in jouw armen
kun je leren wat geven voedt.
In wij kun je steeds Liefde zoeken
en vinden – altijd!

afgeven

Ik denk aan een vriendin van mij. Ze leeft langer dan zestig jaar. We delen een passie: zelfrealisatie. En wel de realisatie van ons Zelf. Hierover kunnen we elkaar prettig sturen en motiveren.

Het leven heeft mij weer flink laten zien dat mijn diepste putten nog steeds niet leeg zijn en ik zit uitgeput van het gebrek aan slaap op de bank. Zachte muziek voedt rust in mij. In gedachte zie ik het gezicht en het witte haar van mijn vriendin. Ze praat over het afgeven van emoties, de pijn, de angst, het gebrek aan vertrouwen. Heel het proces van helen komt in kleuren en strepen voorbij. Het leven biedt een trigger, iets wat raakt. Angst, woede, verdriet of andere ego-kwaliteiten treden op de voorgrond. Ik strek mijn armen uit en zucht. Laat het leven maar weer komen, ik ben er klaar voor en ik weet dat verzet geen zin heeft. Golven verloren energie kringelen door mijn lichaam en ik vraag mijn gidsen en engelen om de energie mee te nemen. Ik geef met Liefde mijn verdriet af. Mijn ego verzet zich nog iets. Ergens leek het goed te voelen om te lijden. Ik weet beter en zie hoe de energie transformeert. Ruimte ontstaat en ik voel Liefde in mijn lijf. Mijn mooie gids knipoogt naar mij en steekt zijn duim op.

Gezonde voeding, goede nachtrust, een zondag in de buitenlucht en veel knuffels van de mensen om mij heen zullen helend werken. Ik weet wat ik transformeerde. Oud zeer, diep ingesleten patronen mogen meer aan de oppervlakte komen. Ik mag mijn Liefde anders inzetten. Ik weet wat mij te doen staat en hoe ik groter kan en zal stralen..

In Liefde.

aarde

daar waar de boer de grond bewerkte en gladstreeek
loop ik op aangedrukte aarde, langs klompen klei
over de akker

aarde zuiver grondend tot diep in de kern
toont het wat ik altijd al wist
mijn ziel omarmend in wezen
mag ik haar hart voelen kloppen
in mij

weids uitzicht en voetafdrukken
doen mij beseffen hoe schoon zij is
hoe pure voeding groeien kan
helen kan en laat weten

dat herfstkleuren ieder jaar weer zullen stralen
bladeren doen verwaaien
tot wat eerder nog bloeide en rijkdom toonde
zo gaat het
de cirkel van het leven

blij

blije ziel
altijd straal jij je licht
waar je bent
jij kent het leven
je kent misere
met stralen goudgeel
laat jij zien dat Liefde
altijd overwint
zie ik haar niet zo
droom jij mij licht toe
want
integer en puur verbonden
in altijd
is alles goed

dieper dan diep

mijn lichaam is mijn instrument
om met precisie aan te geven
waar mijn gedachten over gaan
maar...
lang geleden
geslagen, geschopt, vernederd
opgeslagen in mijn huid, mijn weefsel
in mijn organen en mijn botten
nu...
heb ik te helen tot
de allerdiepste laag omarmd
gevoed is met al wat is
tot schoonheid getransformeerd
zal pijn verdwijnen
jij
laat mij zien
jouw allereerste laag
in mijn allerdiepste lagen
andere vorm
dezelfde pijn in
nog overtreffende trap
hoe je ziel het uitschreeuwt
en waar ik,
zowel jou als mezelf helen zal

omdat Liefde stroomt
omdat zij nooit lang verbergen zal
hoe aangeraakt door de passie van leven

mijn gids danst met mij

mijn gids
oneindig mooie ogen
dansen wij als kinderen
zorgeloos
maak jij grapjes
die mij laten genieten van het leven

instrumenten spelen tot kippenvel
waar een engel zingt
ongekend hoog niveau
pure schoonheid
en een cello
gejaagde violen

laat jij kaarsen branden
in de vorm van een hart
zoals je altijd doet

even was ik vergeten
in alle heling
dat jij in mij leeft
laten wij spelen
als kinderen...

roze roosjes

fragiele roze roosjes met doorns
al afgesneden stengels
zet ik in een vaasje
verguld met dankbaarheid
ik zie met geestesoog
laat praten
en tranen stromen
pratend lucht verschijnen
heb ik Lief en knuffel ik leed weg
om verder te kunnen laten groeien
ga je weg maar mooie Ziel
en heb jezelf
diep
diep
Lief

Hagel

hagel tikt op enkelvoudig glas
witte korrels dansen in het gras
ik weet niet meer hoe ik stabiel was

ik kijk de verwarring voorbij
want net als met de hagel
zit ik binnen
warm, veilig en geliefd in mij

Rubberen laarzen

groene, rubberen laarzen
passen niet goed en zo af en toe
zie ik je ze verliezen
dan doe je dapper weer een stap terug
in de zuigende, donkere modder
waar je bij iedere pas
worstelend
zwetend
hijgend en vermoeid
dieper en dieper in weg lijkt te zakken
tranen, snot en modder
sieren jouw gezicht

kijk! hier is een pad
dit is de weg
je hoeft alleen maar
mijn hand te pakken
en de stap te nemen
het vertrouwen aan te gaan
van de Liefde in jou en mij

mijn hart, mijn Licht

iedere keer weer concentreren
bewust Zijn:
ik ga voor mezelf
ik wil genieten
zodat ik veranker
in het hier en nu
in dit moment

ik ga voor mezelf
mijn hart, mijn Licht
en de ander?
doet wat ie doet
dat mag
dat kan

ik behoud mijn Liefdevolle energie
de Liefde voor de ander
maar
ik wil eigenLiefde ervaren
ik ervaar

In Liefde

Het kan dus toch!

Het is avond en de eerste cursist zit aan tafel. De energie in de kamer is aangenaam en heel ontspannen. Ik zet koffie en loop na of alles klaar is om de avond te starten. Broer loopt zenuwachtig rond en verstoort mijn energie. Ik vraag hem naar boven te gaan, maar het contact met de cursist trekt en Broer komt weer naar beneden. Leuk, mensen! Zo gaat het nog een keer en ik ben het zat. Als vanzelf komt de krachtige energie in mij tot leven en kort en duidelijk vertel ik Broer dat het genoeg is. Broer kent mij en haalt het niet in zijn hoofd mijn opmerking weer te negeren.

De avond is geweldig. Inzichten komen en gaan, de energie van de Liefde voelt en voedt en stroomt alle kanten tot Leven. Hoe mensen groeien door mijn Zicht is altijd weer een cadeau voor mij. Ik geniet er intens van. En dan mag ik een persoonlijk compliment ontvangen. Want spiritualiteit lijkt altijd zo zweverig. En alle meditaties en inzichten zijn niet voor iedereen even aantrekkelijk. Mensen vinden het soms eng. Maar ik ben helemaal niet zweverig. De opmerkingen naar Broer lieten zien dat kracht en spirituele ontwikkeling goed samen gaan. Naast andere mooie woorden hoor ik: 'Het kan dus toch!' Jezelf leren kennen, groeien, ontwikkelen en je grenzen neerzetten gaan goed samen. Sterker nog, ze zijn met elkaar verbonden!

hoe denken wij?

Denken wij nog altijd dat onze gedachten geen doel zullen treffen?
Stel je voor dat gedachten Krachten zijn die we richten als we denken.
Zou je ze nog zo zinloos afvuren?
Of zou je ze willen leren kennen en zuiveren tot de puurste Kracht,
waarmee ze helend leven, voeden, maken en ons laten wezen
wie wij werkelijk Zijn. Liefde!

herfst

ik herinner mij
jouw peuterlijf
in dikke jas gepropt
herfstbladeren schoppend
lichtblauwe veterschoentjes
vliegend kleurrijk geluk
alsook jouw serene Wezen
hoe koud het is
graaf jij kuilen
om jezelf in rond te rollen
om je een te voelen
met Moeder Aarde

hoe het elfje leeft

'hoe leeft een elfje?' vraag ik jou
van rukwinden nooit gehoord
zie ik vier kleine vleugeltjes
zachtjes over de aarde vliegen
zwaait een stafje overal
Liefdevolle sterren in het rond

bevrijd van achtbanen
stormen van het leven
speel jij vrolijk in het rond
wappert de zoom van je jurkje
lichtblauw-wit langs je benen
van voetjes in elegante schoentjes
en lange, wapperende blonde haren

sierlijk ga jij langs alles en iedereen
om je Licht te stralen
en je wezen in al haar grootsheid
te laten zien
Ik Ben

Tools

ik heb het zien gebeuren
voor jou geworsteld en geknokt
er werd niet geluisterd
jouw wezen niet erkend
het gebrek te kunnen herkennen

de worstelingen kreeg jij betaald
ik liet het gaan en wist
er komt een tijd
er komt ruimte
dat eraan voorbij gegaan wordt

ik heb gezien
hoe jij, groot als je bent
jouw tools opsloot
slot en grendel
hoe jij niet begreep
ten slotte geloofde
in gebrek aan eigenwaarde

ik heb gezien
hoe je leerde
luisterend naar eigen waarheid
zo sterk als de tegenwind je maakte
spieren van de ziel
klaar voor Leven

en ineens
is er de herkenning
wordt er gekeken
tijd voorbij tijd
en zie jij
hoe groot je bent

ga je dansend
de pieken van de grafieken
accepterend
spelend van verbazing
wat nog meer komen mag

draai je je om
het goud glanst nog altijd
grendels en sloten ongebonden
neem jij
wat jou altijd al toebehoorde

Neem mee

Neem mijn gevoelens van afgescheidenheid mee.
Neem ze mee om ze te transformeren.
Laat mij zien dat mijn ego vervliegt.
Laat mij vlinders vliegen.
Liefde het leven versieren.
Neem mee.
Ik kan ze niet aanvaarden.
Voor mijn leven op aarde.

Schitterend

zo mooi ben jij

in ons oogcontact

waar onze zielen

elkaar groeten

vindt de ontmoeting

plaats

zo mooi ben jij

als je verlegen

je ogen wegdraait,

giechelt

en heel voorzichtig

weer contact zoekt

om het pure Zijn

van onze wezens

weer even kort

te mogen omarmen

Schitterend zijn wij

als we voorbij

onze lichamen

daar Zijn

waar

we allen gelijk zijn

en Liefhebben

met ons Hart

grenzen stellen, werk in uitvoering

Ik heb een afspraak gemaakt om met een vriend een winterjas te kopen. Hij kan dit niet zelf, ik ondersteun hem erbij en we lachen wat af als we samen zijn. Maar, het uitvoeren van gemaakte afspraken gaat in het huis waar mijn vriend woont zelden goed. Dus ik bel op op donderdag, de taxi naar mijn huis wordt geregeld en ik belde vanmorgen nog een keer om alles te controleren. Er is mij gevraagd of ik op deze manier wil werken en alles lijkt dik in orde. Lijkt.

Ik heb koffie gezet en mijn vriend komt niet opdagen. Een half uur verder bel ik het huis, er wordt niet opgenomen. Weer een kwartier later bel ik en de stoom komt intussen uit mijn oren. De vrouw aan de lijn heeft geen idee waar ik voor bel en in de agenda heeft zij niet gekeken. Dat is genoeg. Ik ontplof! De grote mond die ik ontvang, veeg ik van tafel. Ik weet precies waar ik over praat, mijn reacties zijn gericht en helder, doch pittig geformuleerd. Ik heb precies de juiste persoon aan de lijn voor een veeg uit de pan.

Of ik niet zelf nog even kan komen? 'Nee,' leg ik met kracht uit, 'ik heb mijn gezin en het zou fijn zijn als er rekening wordt gehouden met de gemaakte afspraken!' Het gesprek eindigt en ik hoor mijn vriend tegen mij praten. Wij zijn in staat in de denkgeest met elkaar te communiceren.
'Dit doet mij pijn,' zegt hij.
'Dit doet mij ook pijn,' leg ik uit en ik voel inderdaad de steken in mijn hart. Ik geef hem een overzicht van gemaakte opmerkingen die ik hier niet ga herhalen, reiskosten van bijna een jaar die nog open staan en flink zijn opgelopen en het gemak waarmee er altijd op mij gerekend wordt.
'Ik begrijp het,' is zijn reactie. 'Ik red me wel, de zon schijnt.'
'Ik ga afkoelen en maak van de week een andere afspraak,' beloof ik. Aan mijn belofte zal het, alweer, niet liggen.

In de zon laat ik het Licht mijn hart voeden. Ik ben razend. In mijn wereld schiet ik tollend omhoog. Zwarte wolken draaien in een tornado om mij heen, ik schiet delen woede van mij af. Mijn gids komt in de kern van het geweld bij mij.
'Dit is niet de weg,' zegt hij. 'Op deze manier raak je mensen.'
'Wat is wel de weg?'
'Geef mij al je woede.'
Ik doe wat hij mij vraagt en voel rust landen in mijn hart. Meer en meer gidsen, lichtwezens en de ziel van een zielsmaatje komen om mij heen. Ik voel hun aanwezigheid als sterke gronding, diepe Liefde en Licht als een fakkel in de duisternis.

Er stopt een grote, zwarte Mercedes voor de deur. Een man met een baard en een grote zonnebril komt 'iemand' ophalen. Ik kijk hem verbaasd aan. Ten eerste is 'iemand' nooit gebracht en ten tweede zit 'iemand' in een rolstoel. Een bus zou handiger geweest zijn. De man is verward en zegt dat er niets met hem gecommuniceerd is. Tja, communicatie. Ik lach. Met een Mercedes had hij mijn vriend een groot plezier gedaan, het is zijn favoriete auto.

Na het doen van de laatste weekendboodschappen en een kop koffie - we hebben immers een liter staan - vraag ik Manlief: 'Wat heb ik nou geleerd van dit? Waar was het goed voor?'
'Je hebt je grenzen gesteld en direct uitgevoerd,' geeft hij mij terug. Voorheen stapte je gelijk in de auto om het uitje voor je vriend te redden. Of je daar tijd voor had of niet, je liep jezelf voorbij. Nu ben je voor jezelf opgekomen.'
Ik glimlach. Ja, zo is het wel. De grenzen zijn gezet, de woede is getransformeerd en het is tijd voor een wijntje en een goed boek. Ik dank mijn gidsen voor hun Liefdevolle aanwezigheid, ondersteuning en de leerlessen die ik ervaren mocht. In Liefde.

weer rustig slapen

waar ik mijn wezen
stralend in Liefde
ervaren mag
rust ik zielsgelukkig
in Mij

kijk ik naar jou
worstelend
met herkenbare egokwaliteiten

een witte zwaan
vliegt laag over water
als teken dat jouw ziel
vogelenpootjes mag klinken
en landen in het leven

mijn wezen voegt zich
bij de jouwe
alle worstelingen zuiverend
simpelweg
omdat zij Ziet
en niet aards kijken kan

mag ik meer rust in jou ervaren
en weet ik
dat jij
vannacht slapen zal

In Liefde

Een deel Licht in mij

het stille water
wordt bewogen door de wind
zachte golven
drijvend veertje

zo verlangde ik eens
gedragen te worden
door de vleugels
van een vogel
toonbeeld van mijn ziel
vallend in dit stille water
schommelend

totdat
een rietpluim het bewegen
zou beletten
en ik tot afval zou vergaan
wist ik
dat ik altijd bewegen zal
omdat ik een deeltje Licht in mij draag
zoals alles deel is van de Schepping

ik weet

dwars door alle stormen van het leven
mag ik het weer ontvangen
het zicht op jouw wezen
zacht, sereen, Lief en fragiel
houd ik het in mijn handen
raak jij de Liefde diep in mij
en beweegt

beschermen wij op de onwerkelijke manier
ons Zelf met het ego
door angsten en onzuiverheden omringd
weet ik

dat door onze stralen
onze Lichtwezens in de Eenheid spelen
Lief hebben
en verder kijken naar de ruimte
tussen de sterren
en op aarde
weet ik

dat we uitstralen en raken
dat we paradijs
op aarde Leven

In Liefde

De energie van de dobbelstenen

Ze neemt plaats op de stoel achter mij. Prachtig is ze. Haar lange blonde haar steekt ze in vloeiende bewegingen op. De make-up staat haar goed, haar nagels zijn lang en spierwit, haar kleding is stoer en vrouwelijk. Ze slaat haar benen over elkaar, een van haar pumps wijst in mijn richting. In een mix van Nederlands met een accent, Frans en Engels begint ze enthousiast tegen mij te praten. Dit fotomodel werkte samen met de grote sterren der aarde. Met Sylvester Stallone wilde ze geen relatie. Na een tijdje onderbreek ik het spel met mijn vriend om haar de gevraagde aandacht te geven. De mannen in het huis lopen naar buiten om te roken en de stemming verandert.

'Jij moet hier geen spelletjes komen spelen. Wat is dat nou? Een volwassen man die een spelletje speelt? Wat is dat voor een spelletje?' zegt ze bijna fluisterend, terwijl ze een gordijn naast zich dichttrekt.
Ik kijk haar niet begrijpend aan. Waar gaat dit over? Wat wil ze mij vertellen? Het antwoord volgt direct.
'De mensen hier in huis moeten schoonmaken. Denk je dat ik kan zitten in mijn leven? Ik ben altijd bezig en ik heb hier zoveel schoongemaakt, ik heb hier echt geen vakantie gehad hoor. Dit is niet goed. En jij moet de mensen hier in huis motiveren, niet met hem spelen.'
Ik weet niet wat ik hoor. Ik wil haar wel uitleggen dat spelen ontspant. Dat we lachen en klieren. Dat er meer gebeurt dan alleen het spelen van een spel. Dat er heling plaatsvindt als onze zielen spelen. Ik krijg geen ruimte om haar iets te vertellen, ze giert door.
'Mijn man werkt tot diep in de nacht, iedere dag. De volgende ochtend staat hij weer vroeg op. Oh, wat ben ik blij met mijn man.'
Haar laatste zin doet mij goed.
'Jij moet hier iedere dag langskomen en de mensen aan het werk zetten. Samen met de leiding van dit huis, moet jij krachtiger motiveren om schoon te maken.'
'Ik pieker er niet over,' zeg ik in rust, zoekend naar balans tussen niet lachen en irritatie.
'Pushen werkt per definitie niet, zeker niet bij mannen,' zeg ik lachend.
'Bij mij thuis lopen twee mannen rond. Als ik zo reageer als jij nu voorstelt, gaan hun hakken in het zand, en terecht.'
Gedachten volgen elkaar snel op in mijn hoofd. Precies met dit stuk ben ik nu bezig. Een ander zijn eigen weg laten lopen. En ja, natuurlijk, ook met respect voor mijn eigen beleving en grenzen. Daarin mijn balans vinden geeft mij rust. Ik vind het huis schoon genoeg. Er wordt binnen niet gerookt, zoals ik gevraagd heb en dat wordt gerespecteerd. Ik ben daar dankbaar voor.

De uitspraak van de hakken in het zand is de mooie vrouw vreemd en ze begrijpt dat ze bij mij niet verder komt met haar probleem. De mannen komen binnen en ze herhaalt gedreven en vermoeid haar zinnen. Tegen mijn vriend gaat ze tekeer en ze legt hem op per direct iets uit te voeren. Ik zie hem fel worden en zoals ik voorspelde gaan zijn hakken in het zand.
'Dat maak ik zelf wel uit,' roept hij haar toe. Wij pakken het spel weer op.

Als ik terugkom van het toilet is ze verdwenen. Haar taxi heeft haar meegenomen naar Schiphol. Ik heb haar niet kunnen uitzwaaien en in gedachten zeg ik tegen haar ziel: 'Tot we elkaar weer zien.' Ik pak de dobbelstenen en gooi vijf keer Yahtzee op een rij.

in mijn schoenen

jouw kleine voetjes in mijn handen
teentjes precies perfect
mini nageltjes baby plooitjes
groter gegroeid
paste je nog niet, maar liep je wel
in mijn jouw veel te grote schoenen
al met zoveel gemak
veters slepend over de grond
keek jij om je heen met stralende ogen
jouw lichtend hart
heelde jij bewust alle zielen
die de weg verloren naar het Licht
vol zoals jij nu speelt
lacht, danst met grotere schoenen
dan de mijne
waar ik zo lang bezig
mijn schoenen plooien krassen verwierven
gedragen gebruikt ouder geworden leer
alsof voor de eeuwigheid gemaakt
stap jij rond met pret en je zielsgelukkige lach
op eigen benen
zoveel lichter

Lichte kleding

Er komt een man bij mij. Rond zijn kleding, vooral zijn shirt, hangt een grijzige energie. Hij vertelt mij dat hij het moeilijk vindt om te bellen. Een simpel telefoontje krijgt hij vaak niet voor elkaar. In de rust overzie ik zijn huidige leven. Een Liefdevolle vrouw, twee mooie kinderen en zijn werk. Ik zie hem zitten op een kantoor achter een computer. De werkgever heeft een zware energie en is erg dominant. Hij bestiert zijn werknemers met agressie en eist. Overleg is hem vreemd omdat hij bang is dat er niet gewerkt wordt zoals hij het wenst. De werknemers krijgen geen vrijheid zichzelf te ontplooien. Ik zie meer werknemers en de meeste mensen zijn bang voor de werkgever. Ik zie de patronen in heel het bedrijf en vertel de man wat ik zie. Hij bevestigt mijn zicht.

Ik zucht met Liefde de grijze energie weg en ik omring het hart en het hoofd van de man met mijn gouden energie. De donkere energie transformeert naar Licht. Het helen gaat vanzelf, ik geef door wat de man nodig heeft, daar hoef ik niet over na te denken, het is door het Licht gegeven.

Verder geef ik de man advies. 'Draag vooral lichte kleding.' Ik noem kleuren als roze, wit, creme, zandkleur en lila. 'Draag vooral geen rood.' De man begint te lachen. 'Er was en dag dat wij allemaal verzocht werden vooral in het rood te komen werken. Onze werkgever was die dag zo verschrikkelijk slecht gehumeurd!' Ik lach ook. Dat is wat ik zag. Rood werkt op de werkgever als een lap voor een stier. 'En draag vooral geen zwart. Het nadeel van zwart is dat het energie aantrekt en vasthoudt. Je neemt die energie mee naar huis. Ik zie dat jullie als gezin in harmonie en Liefde leven, maar er kan altijd een energie aan je klikken. Natuurlijk heeft dat een voordeel in die zin dat je je angsten kunt leren overwinnen. Het is niet voor niets dat je die energie met je meedraagt. Voor nu kan het rust geven vooral lichte kleding te dragen op je werk'.

Later kom ik de man weer tegen. Hij kan zonder problemen bellen. De energie is weer gaan stromen, niets houdt hem tegen en hij ervaart inderdaad rust.

The ending story

Waarom zou je moeite doen om jezelf te ontwikkelen? Waarom zou je de moeite nemen om iedere dag te mediteren en de verbinding met jezelf aan te gaan? Het leven vraag al zoveel van je...

Twaalf jaar geleden werd ik ziek. De specialist schreef 'ernstig destructief' op een verwijsbrief. Tja, ze had gelijk en geen antwoorden op mijn vragen hoe ik mezelf helen kon. De heftige medicijnen maakten mij zo mogelijk nog zieker, ze sloegen niet aan, zoals dat heet. Ik zocht in het alternatieve wereldje en vond het niet of kon het niet betalen. Een voedingsallergie zorgde ervoor dat ik niets meer at en al snel lag ik bijna permanent op bed, niet meer bezig met overleven maar met sterven. Ik was kilo's lichter en mijn buurvrouw merkte scherp op dat ik een lopend lijk was. Tot ik de Liefde van mijn zoon voor mij zag. Voor zijn stralende ziel ging ik op onderzoek..

Malariapillen, de heftigste pijnstillers, maagtabletten, quasi vitamines, chemo en een ander link goedje slikte ik tot mijn maag en darmen het niet leuk meer vonden. Ik hoorde van injecties en leerde mezelf prikken in mijn buik. Ondertussen ontwikkelde ik en leerde ik mijn hooggevoelige aard kennen. Ik was er zo sterk van overtuigd dat de kern van de ziekte in mij leefde, ik was ervan overtuigd dat de kern van de destructieve aard van de ziekte mijn eigen kracht was. Ik wist.

Ik volgde een therapie, cursussen, een halve opleiding en meer. Ik las stapels boeken. Overal ontdekte ik dat ik niet voldoende geestelijke voeding kreeg, ik had honger naar groei. Tot op een dag mijn gids op mijn schouder tikte. Ik had eerder zielscontacten gehad, maar de verbinding met hem was bijzonder, omdat hij leefde. Wat ik van hem leerde, bevestigde hij voortdurend. In het contact met hem ontmoette ik mezelf, mijn Zelf, mijn Ziel. Als een prachtige goudblonde engel liet zij mij haar leven zien, haar mogelijkheden en haar Liefde voor mij. We werden een.

Afgelopen winter kreeg ik een longontsteking. Hoewel mijn ziekte rustig leek, had mijn bezinking een ongekende hoogte bereikt en de specialist raakte in paniek. Onderzoek wilde zij niet verrichten ik vond het prima. Ik had het contact met mijn Ziel. Collega's met longontsteking, slikten kuren en ik was eerder beter door rust, meditatie en gezond eten. Mijn vertrouwen groeide en ik stroomde voortdurend Liefde door mijn lichaam. In het contact met mijn Ziel leerde ik dat de medicijnen mijn lichaam leeg roofden en zij hun doel hadden gediend. Het was tijd om de medicatie af te bouwen. Ik was verbaasd, maar wat had ik te verliezen?

De specialist schreef in haar stress voor de derde keer een foutief recept uit. Ik zat met het recept in handen aan tafel en besloot de medicatie in lagere dosering te halen bij de apotheek. 'Bouw het af,' hoorde ik mijn engel zeggen. Ik zag wat ze bedoelde en kon mijn geluk niet op. Ben ik nu zover dat het gaat werken en dat ik kan afbouwen? Ja! Ik volgde precies haar instructies en de bezinking zakte flink. De pijnstillers en maagtabletten konden de deur uit. Vervolgens kon ik de chemo afbouwen en uiteindelijk het hoofdmedicijn.

Mijn ziel wijst mij de weg. Met haar in mijn hart weet ik precies wat ik van de homeopaat nodig heb. Ik weet nu welke voeding goed is voor mij en waar ik mijn Licht mag stralen en met wie. Met haar in mijn hart kan ik tot rust komen in tijden van heftige groei. Met haar warme vleugels om mij heen, weet ik mij geliefd en ervaar ik altijd dat er Licht Is..

te helen

onze lichamen verstrengeld
zachte strelingen
sereen wezen
menselijk verdriet
onwerkelijk lijden
waar het je te veel is
kan ik er voor jou zijn
geef jij mij jouw verdriet
niet langer dragen
stromende tranen
stop ze met Liefde
in dit doosje
kleurrijk mooi met strik
ik zal er zorg voor dragen
met heel mijn hart
teder
helen
wat jou te veel is
zodat we samen kijken
hoe vuurwerk vlinders
en libellen vliegen
in de Liefde
van onze stralende wezens
hou ik van jou

Waarom?

Haar prachtige transparant-lichtblauwe Licht verschijnt naast mij. Ze bombardeert mij in een kinderlijk enthousiasme met vragen. 'Waarom doe je dit? Wat is een ziel en hoe verbinden zij met elkaar? Waarom ben jij hier, waarom heel jij zo? En waarom....' Ik geef haar alle aandacht, voeding en Liefde waar zij om vraagt. Dan verplaatst haar aandacht weer naar haar spel.

'Waarom speel jij dit spel met hem?' vraagt ze mij nu. 'Wat probeer je te bereiken, als het jou niet gaat om wraak nemen?' En ik leg het haar uit met een glimlach op mijn gezicht en het gevoel van diepe, diepe Liefde in mij voor mijn gids en mijn ziel.

Ik doe dit omdat ik het mag doen. Hij mag zijn meesterschap gaan leven. Ik zoek naar ingangen en heel wat ik mag helen. Ik ben ongeduldig, nu, en dat is weer mijn leerles. Ik doe dit omdat er ooit iemand op mijn schouder tikte, mij vertelde dat het tijd was om mijn meesterschap te leven en de moeite nam om 24/7 bij mij te zijn, mij de waarde van Liefde liet zien, voelen en beleven. Ik leerde te vertrouwen op Liefde en mocht mij in ieder opzicht uitleven. Ik genoot, ik huilde, ik schreeuwde, ik leed, ik had Lief en groeide. Ik leerde hem en mijn ziel vertrouwen. Dat gaf mij de rust waar ik zo naar verlangde en ik kon mijn ivoren toren verlaten. Wat ik leerde mag ik doorgeven en dat geeft mij weer leerlessen die, nog altijd, door mijn gids begeleid worden. Dit is waar het leven om draait. Dit is waar Liefde om draait. Dit is de schoonheid van het Leven.

Ik geef haar een kus op haar wang en leg mijn arm om haar heen. Ze kijkt mij aan en glimlacht. Dan maakt ze muziek en de volgende dag is ze er weer.

In Stilte

in Stilte gaan wij spelend over straat
waar onze denkgeesten verbonden
zielenspellen spelen
en geluiden kirren
lopen wij over stenen
die hij voor mij recht legde
om vallen te voorkomen
fietsen tieners voorbij
bezet door hormonen
mobiele telefoons en
elkaar
zullen ook zij
binnenkort
zielenspellen spelen

van Geest tot Geest

de verbinding aangegaan
om Weten, Liefde en Geest
te delen
de Bron is voedend
pure emoties
onze lichamen ingezet
in kracht van de ontwikkeling
naar Geest bewustzijn
leiden wij naar Eenheid

met meer en meer zielen
intens verbonden
in alle vrijheid
zoals de werkelijkheid

IS

genietend en elkaar steunend
tot mijn ziel aangeeft
dat het even genoeg is
dans ik
jouw handen in de mijne
mooie vrouw met zachte energie
mooie man met drijvende kracht

wandel ik verder
jouw Geest en ook jouw Geest
geestgroot tussen de bomen
waar we praten en lachen
kijk ik verlegen van zoveel attentie
naar de grond waar ik harten vind
als ik overzie
waar wij eerder samenwerkten
samen leefden
groter groeiden
zoals nu anders

ervaren doet leven

loslaten
ik weet nu
dat het een kwestie is
van niet
intensief
met de ander bezig zijn
hoe goed de verbinding ook voelt
en mijn kern te voeden
dat is zoeken
maar wel hoe het alleen de weg is

Voor Danielle, omdat we allen gelijk zijn

Tuimelaar

rond lijfje zonder beentjes
rond hoofdje met glimlach
van de eeuwigheid
armpjes altijd klaar
tot ontmoeting en omarming

tuimel ik van voor naar achter
van links naar rechts
en houd ik mijn energieën onnodig vast

kon ik maar even, heel even
met je praten
jou voelen
jou omarmen

onze zielen zo verbonden
net als onze harten
waren we zo zielsgelukkig
nu zelfs jouw ziel niet meer verschijnt
teruggeworpen op mezelf
en losgelaten
in eigenliefde heb ik Lief

volmaakt loslaten

in de ontmoeting met het Licht
verloren intentie tot Liefde
kwam het ego kijken

in een cirkel van angst en verdriet
beweging tot onmogelijk verlies
voelde in jou de machtsstrijd
die ik nooit meer spelen zal

de kosmos bewogen
kwamen inzichten aanwaaien
zachte voorjaarszon
lange blonde haren
bewegen in de wind
in een volmaakt loslaten

tot we weer ontmoeten
in Liefde

Beweging

de warme tederheid
van mijn Ziel
in eigen hand
in mijn lichaam
beweegt zachtaardige
Liefdevolle energie
van eigenliefde
in mij
dynamisch natuurlijk
straal ik zachte kracht
wat nodig is
ik weet
mijn kracht beweegt
Liefde straalt
zal de wereld
doen weten
bewegen tot helen

Genieten

verbonden met de Geest
door Liefde gevoed
voel ik de warmte
stromen door mij
zachte energie
rijk aan tederheid
streel ik met olie
zodat de wind
weer waaien kan
kan ik verankeren
met pure producten
mijn huid Liefdevol
zalven
waar het schraal schreeuwde
om aanraking
voel ik me intens geliefd
EigenLiefde

Wat mijn keus is 2

Als ik de benedenverdieping schoonmaak, met de stofzuiger in mijn hand, merk ik op dat ik een pijnlijk gewricht heb in mijn pink. Ik zie de achtergrond van de pijn, zwart in mijn lichaam bewegend en ik wrijf over mijn pijnlijk gewricht. Direct is mijn gids aanwezig. Wat is het toch een heerlijk wezen, ik ben blij met hem. Hij zegt: 'Je hebt een entiteit in je lichaam huizen nu'. Alsof ik een griezelige spin op mijn arm voel kriebelen spring ik op. 'Ieeee'. Bang ben ik niet, maar ik houd mijn lichaam liever gezond. Ik weet wanneer de entiteit in mij gekropen is. Ik was bezig met rondjes vliegen in de kosmos en aan het ontdekken hoe ver ik gaan kon daarin.

Broer komt beneden met een doos kristallen. Hij zet de loodzware bak voor mij op tafel. 'Zo', zegt hij. 'Zoek hier maar uit wat je voor nu nodig hebt, mama'. Ik neem veel bergkristal en leg het voor mij neer. Broer voegt nog toermalijn toe om te gronden en te zuiveren. 'Die heb jij nu echt even nodig hoor' en vertrekt weer naar zijn computerspel.

Ik maak contact met het Licht en ik zie zoveel wezens om mij heen, allen vol stralend en schitterend. Naast mij staat mijn engel. Ik vraag om hulp en overal zie ik hoofden 'nee' schudden. Lekker weer dan. Ik lach. 'Je mag nu weer vol voor het Leven kiezen', zegt mijn engel. Oh, dat weer, denk ik. Het is niet waar ik zin in heb, maar ik begrijp het wel.

Een heerlijke herinnering aan het Eigentijds Festival komt langs. Ik zat daar op de hei, volledig gevoed door al het delen van Liefde en Eenheid met zoveel mensen en minstens zoveel gidsen. Broer speelde naast mij in het witte zand. Daar koos ik voor het eerst dit leven, vol voor het Leven. Mijn gids was bij mij.

De energie van de herinnering verankert mij in de zandgrond onder mijn huis. Met kracht kies ik weer voor het Leven en de entiteit vliegt langs mijn rug los van mij naar boven. Met een schel geluid zie ik hem vliegen, zwart en schimmig. Ik heb helers actief gezien die entiteiten lieten gaan voor wat ze waren. Ik kan dat niet. Er bestaat altijd de mogelijkheid dat hier iemand voorbij fietst en de entiteit klikt. Daarnaast is ook een entiteit een energie. Met de kracht van het Licht in mij werp ik een rood hart naar de entiteit die in ontelbaar veel stukjes in de lucht uiteen spat. Een zangerig stemmetje, het zou zomaar K3 kunnen zijn, hoor ik mij bedanken. Ik glimlach. Wat een mooi avontuur.

Mijn gids wil er nog even over babbelen. 'Dit gebeurt als jij ervoor kiest je lichaam op deze manier te verlaten. Er zijn veel entiteiten die in jouw leven willen stappen, ze staan in de rij!' Mijn gids is streng en ik voel me een klein kind dat een preek ontvangt. Met een ondeugende glimlach kijk ik hem aan. Toch kan ik hem niet garanderen dat ik nooit meer zoiets zal doen.

Wat mijn keus is

Het is alweer ochtend en ik heb nog geen uur geslapen. De zenuwen gieren door mijn lichaam en ik weet het. Dit is weer een transformatie, een proces. Ik draai en probeer de slaap te pakken. Manlief snurkt zich door de nacht en het festival in het dorp is afgelopen. Jongeren lopen niet meer door ons straatje. Rust overheerst de zondagmorgen.

Ik stijg op. Het leven hier lijkt mij niet meer te bieden wat ik wil. Ik voel me diep niet gezien. Oh jawel, er wordt mij vaak verteld dat ik groot ben en ik weet het ook. Maar het zijn de Lichtwezens om mij heen, de zielen van overleden mensen of mensen die ik in de persoon niet bereiken kan. Ik knuffel met ze, kus ze, heb ze diep Lief en deel de eeuwigheid. Op aarde is het leven wel even anders, vind ik. Waarom zou ik dan ook niet even gaan hemelen?

Mijn gids verschijnt met een streng gezicht. 'Dit is niet goed voor je en je zult moeite hebben om weer in je lichaam terug te komen'. Mijn gids daagt mij uit met zijn woorden. Waarom zou ik terug willen in mijn lichaam? En ik bevind me verder en verder in de kosmos. Ik zweef wat rond in het luchtledige, heerlijk rondjes draaiend tussen de sterren.

Ik voel mijn linker knie. Daar waar Manlief een ontsteking weg masseerde, trekt het vocht snel weer in mijn knie. Ik voel mijn lijf schreeuwen om mijn aanwezigheid. Vervolgens zie ik het gezicht van mijn dochter. Mijn meisje. Zij heeft mij nodig. En met een ruk ben ik weer terug in mijn lijf. De rust voedt mij en ik val in slaap..

Het leven genieten, daar gaat het om. Ik weet het wel. De kaarten zien er zo Liefdevol uit. Die ene zin is mooi voor vandaag. Stop met het verlangen van goedkeuring van anderen! Zo. Ik ben er weer hoor, met beide benen op de grond. Ik ga nu mijn spullen pakken en de Liefde delen met een vriend die weet waar het om draait, want er zijn mensen die mij begrijpen.

In Liefde, Suzanne

Bewaak je grenzen maar

Zus rijdt naast mij op haar rode fietsje. Er is weer een volle schooldag voorbij. Zus vond de dag zwaar. 'Mama, het meisje naast mij vindt mij niet Lief. Ze vindt mijn naam stom, ze kliert als ik wil werken, ze wilde mij met een scherpe punt van een potlood in mijn hand prikken en mijn neus kleuren. Ik geef haar Liefde, maak haar complimentjes, maar het is net of ze het niet ziet'. Met het beeld op mijn netvlies dat de neus van mijn dochter gekleurd is door haar klasgenootje rol ik zowat van mijn fiets van het lachen. Zus gaat verder. 'In de rij wilde ik bij mijn vriendje staan, kwamen er twee jongens om mij te schoppen en te slaan. Dit is toch niet leuk, waarom doen ze zo?' Ik vertel mijn dochter dat er kinderen zijn die in een nieuwe omgeving moeten wennen door de grenzen van anderen op te zoeken. Zus begrijpt dat niet, ze ziet het doel er niet van. 'Het gaat toch altijd over Liefde, mama?' Ja, het gaat over Liefde. Alleen soms mag je laten zien dat je grenzen hebt. Ik vertel een verhaal van Broer.

Broer zat in groep drie of vier. Iedere dag was er een kind dat hem opzocht en zich op hem uitleefde. Iedere dag kwam Broer thuis met een nieuwe bloeduitstorting op zijn lichaam. Broer redde het niet meer met het jongetje door hem te voeden met Liefde. Na een kleine week was Broer in tranen en ik het zat. Ik gaf Broer de opdracht het niet meer te accepteren. 'Als dit kind jou nog een keer dreigt te slaan of te schoppen, geef je hem een waarschuwing. Zo heeft hij de keus om zijn actie niet uit te voeren. Negeert hij jou, dan mep je een keer flink terug'. De volgende dag had Broer een blauwe plek erbij en het kind een bloedneus. Daarna was het uitdagen afgelopen.

Zus en ik parkeren onze fietsen in de tuin. Ze kijkt mij aan en zegt: 'Slaan is niet Liefdevol, maar ik begrijp het wel'. Dan begint ze te lachen. 'Als ze mijn neus had kunnen kleuren, had ze dat met rood mogen doen, dan was ik een clown geweest'. Met een goed humeur gaat Zus het huis in.

Verlangen

even schetsen
met de woorden spelen
verlangen Liefde te delen
rijg ik woorden

in contact met onze zielen
zo mooi als wij samen
spelen
voelen
van wind
regen
storm
en de kern van de orkaan
voelen we
als de rust is wedergekeerd
het witte Licht
in ons hart
als eenheid
te Leven

Heb diep Lief

ik voel jouw verlangen
naar vrijheid
de pijn raakt mijn hart
geniet de verbinding
neem de stap
en laat het vuur
van de passie
je Leven leiden
schud de onrust
van je af
verbind je
heb Lief
heb Lief
heb zo diep Lief
als ooit tevoren

Brug van Liefde

de ladder leidt jou omhoog
daar waar het donker is, branden fakkels
langs ronde muren van de put
houten spijlen om je handen en voeten op te plaatsen
eenmaal boven, uithijgen
de klim pas begonnen

hoger in de grot
met gouden glas omgeven
met rust en Liefde gevoed
zo lang als maar mogelijk is
om hier te blijven

de brug van Liefde
waar we hand in hand
om uiteindelijk
daar te zijn
waar je voor geboren werd
ooit

in het volle gloren
van het Licht
komt jouw Ziel
weer in jouw Hart
wonen
om je het Leven
in volle Kracht
te leven

Heb Liefde Lief
met de zachte roze
voeding en weten
van je Ziel

Onbaatzuchtig Zijn landt

Het is vier uur in de morgen als mijn gids mij weer wakker maakt. Ik ben misselijk van de aardappels van gisteravond en ik wil eigenlijk nog niet wakker worden.
'Het is tijd om te helen', zegt mijn gids.
Ik draai me om, maar het helen trekt mij meer. Ik ben mijn gids dankbaar dat hij mij wekt.
'Wat moet ik helen dan?' vraag ik nog half in slaap.
'Wat je wilt', zegt hij en verdwijnt.
Ik ga op mijn rug liggen. Het is nog broeierig in de slaapkamer van de eerste en de laatste zomerdag en ik heb een lichte hoofdpijn.

Dan zit ik naast jou in de kamer. Je staart voor je uit en zo is ook de houding van je lichaam. Ik zit met mijn lichaam naar jou toegedraaid.
'Blijf je bij mij?' vraag je mij als je mij heel even aankijkt.
'Ik ben bij je, wat wil je meer dan?'

Ik krijg geen reactie.

Ik begrijp je wel. Ik heb verwachtingen van je gehad. Ik wens niet dat anderen verwachtingen van mij hebben, omdat ik daar niet aan kan en wil voldoen. Maar ik heb ze wel bij jou neergelegd. Het spijt mij en ik voel het verdriet in mij, maar wil er niet bij stil blijven staan, dan ga ik erin hangen en ik mag verder. Ik herinner me mijn eigen tekst: 'Ik heb geen computer nodig om bij je te zijn, om je te voelen en te ervaren'. Inzichten komen snel achter elkaar binnen in mijn hoofd. Hier heb ik om gevraagd. Gisteren heb ik jou in de denkgeest gevraagd mij uit te leggen hoe het met je is. Ik mag voorbij aan de wens letterlijk reactie te ontvangen. Ik worstel tussen werkelijk leven en aards leven. Hierin leer jij mij heel veel.

Liefde is waar het om draait. Zij Is en ik heb geprobeerd haar etiketten op te plakken. Dat is niet mogelijk en doet af aan haar kracht, haar licht en haar wezen. Titels als vriendschap, kennissen zijn van elkaar, verliefd zijn, vijanden zijn, het zijn etiketten die wij plakken omdat we niet Zien. Het beperkt ons mensen, het schept verwachtingen, het beperkte mij. Daarin vroeg ik jou jezelf te beperken.

Ik zal proberen met het Zijn van heel mijn wezen om naast je te blijven staan, zoals je vraagt. Een afspraak is een afspraak, letterlijk. Is er contact tussen onze wezens, dan is dat er. Zijn we bezet, is het er niet. Hoewel jij je dan toch vaak even meldt, met een knipoog. En ik geef je prioriteit als dat kan, dat is dan mijn beslissing.

Je kijkt mij aan en we hebben contact. Je slaat je armen om mij heen. Dit is precies wat je bedoelde.

Onbaatzuchtigheid, een pittige les!

Al weken hoor ik mijn ziel zeggen: 'Geef zonder de verwachting te ontvangen'. En ik verzette me. Waarom zou ik? Ook ik vind het prettig als ik weten mag wie mijn vrienden zijn als mijn leven zich in een orkaan lijkt te bevinden. Compleet leeggegeven en verdrietig ging ik om. Anderhalve week was ik er ziek van, letterlijk. Hoofdpijn in zowel mijn zesde als mijn zevende chakra, intens misselijk, klamme handen, en afwisselend koud en warm, zonder koorts. Mijn hoofd draaide en ik merkte dat autorijden niet verstandig was, ik botste tegen iedere stoeprand. Zo rijd ik nooit. In het verkeer ben ik rustig. In een landje als Nederland is het niet te doen flink gas te geven.

Vanavond zaten we met z'n allen aan tafel. Manlief had een eerste lesdag van een ayurvedische opleiding achter de rug. Na een dag vol theorie zat hij stralend aan tafel. En, zo zei hij, had hij een antwoord op mijn vraag. 'Jij geeft', zei hij, 'jij geeft veel, soms heel veel. Dan verwacht je uiteindelijk dat mensen jou ook geven. Dat blijf je doen totdat je merkt dat het niet zo werkt'. Nukkig gaf ik toe dat ik daar achter was. 'Ik ontvang wel, dat is niet mijn ding', zei ik. 'Ja, je ontvangt wel, maar misschien niet zoals je verwacht. Volgens een van de stromingen die uit heilige geschriften voortgekomen is, ben je er wellicht aan toe je dharma te vervullen'. Ik trok mijn wenkbrauwen vragend op. 'Shoarma?' vroeg Broer met een volle mond. 'Dharma.

Je leert nu dat je veel Liefde geeft, maar dat je dat niet per definitie ontvangt. Je ontvangt vaak het tegengestelde, zeker als je erop wacht. Dan word je zwaar teleurgesteld'. Dat kon ik beamen. 'Wat is dan de andere weg?' vroeg ik hem, wachtend op het antwoord. 'Zoek en vind het doel in je leven (kijk wie en wat je al bent), dat is je dharma. Doe dat met passie, met heel je hart. Geef en koppel er geen wens tot ontvangen aan. Geef dus met Liefde om te geven en geef niet om te ontvangen. Kijk daarbij niet achterom. 'Ik dacht dat ik dat deed?' 'Ja, maar je mag de verwachting laten varen', krijg ik uitgelegd. Ik zie het en voel mijn lichaam warm worden van de rust die het inzicht geeft.

'Dus je bent een moeder, wees dan een goede moeder'. Op dat moment draait Zus haar hoofd om en zegt dromerig tegen mij: 'Ja, mama, dat ben je zeker, duhh, ik vertel je iedere dag dat ik van je houd'. En met die woorden kust ze mij met haar ketchuplippen vol op mijn mond en slaat ze haar armpjes om mij heen. Als dat geen ontvangen is...

Jij leeft te makkelijk!

Ze praat tegen mij en ineens voel ik mijn hart sneller en pijnlijk kloppen. Ze staat voor mij. Ik zit op een rieten stoel in het gras bij de vuurpot. Het is avond, de sterren stralen aan de hemel en er is hier bijna geen lichtvervuiling. Ik geniet van de ontmoeting met de anderen. Haar stem wordt gejaagder als ze verder gaat met haar verhaal. Ik moet me concentreren om te ontvangen wat ze zeggen wilt.

Ik las mijn verhaal voor en ik straal al heel de avond mijn Licht. Soms is dat voor mensen te veel Licht. Het ego komt zich dan ook even melden. Ik weet hoe het werkt, ik begin het langzaam te begrijpen. De mooie vrouw voor mij tiert en tiert. Ze vindt dat ik te makkelijk praat over het Licht en het zielscontact met mezelf en anderen. Ze gruwelt nog net niet van de engelen rond mijn hoofd.

Rond het vuur zitten ook twee mannen. Wij proberen haar op andere gedachten te brengen, maar de vrouw heeft totaal geen intentie haar razen te laten onderbreken. 'Het gaat nu niet over anderen, het gaat nu alleen maar over mij! Ik! Ik wil alleen maar praten over mijn leven. Dat van jullie is veel makkelijker, dat van mij is echt enorm zwaar!' Of we ons wel beseffen hoe zwaar zij het heeft. 'Ieder huis zijn kruis', zegt de man naast mij. 'Nee, dat is niet waar, geen huis met een kruis, voor iedereen is het leven beter te doen dan voor mij'. 'Nou ja, op sterven liggen is ook niet makkelijk', breng ik in, 'net als zwaar ziek zijn'. Mijn woorden worden niet gehoord. Ik vraag naar de kern van haar lijden. De kern heeft zowel voordelen als nadelen voor haar en ze draait rond in haar verhaal.

Dan hoor ik een van de werkboeklessen: 'In je verdedigingsloosheid ligt je veiligheid'. Ja, dat is waar ook. Ik laat het gaan en de energie lijkt te minderen. Het vervliegt in de avondlucht. Rechts naast mij voel ik de aanwezigheid van mijn gids. Ik begrijp hem steeds beter. Hoe pittig was het voor hem om mij Liefde te leren kennen, keer op keer, met zijn ogen altijd op mijn Licht gericht en zijn Liefde consequent en stabiel. Ik voel weer de diepe Liefde voor hem in mijn hart.

Als het ego zijn koffers weer gepakt heeft en vertrokken is, kijk ik de vrouw aan. Ik zend haar met mijn ogen mijn Liefde en glimlach naar haar. Als het nacht is, wil ik naar huis en mijn in en in koude voeten warmen in bed. Het was een wonderlijk mooie avond en ik heb genoten van de aanwezigheid van de anderen. Zo verschillend als we allen zijn, zo mooi is de eenheid en de voeding van het lachen en het delen van het leven. Ik knuffel iedereen intens en de vrouw maakt haar excuus. Ik zeg dat alles goed is en mijn ogen op haar Licht gericht zal houden. Want boven haar hoofd heb ik al die tijd haar kern gezien en we weten allebei: het Licht bevindt zich in haar. Echt wel.

Verbind je met je Ziel

Het gaat er altijd om dat wat je doet, je het doet in diepe verbinding met je Ziel. Dan zal Liefde automatisch stromen, haar weg vinden in je persoonlijke en hogere leven. Je zult ervaren hoe een je bent met alles wat bestaat.

Neem vandaag eens de tijd, de rust. Sluit je ogen, voel je hart kloppen en zie haar energie met al de Liefde voor jouw bestaan. Dank je Ziel dat je leven mag in verbinding met haar ook al denk je misschien dat je niets ervaart.. Geniet! In Liefde.

Ieder een eigen leven

Sinds de laatste keer dat je ziel mij knuffelde bij het wakker worden, heb ik je niet meer gezien. Je persoon is bezet. Ik kan je ziel niet langer hoog houden, maar wel bereiken. Ik zak om je te ontmoeten en vind jou, dobberend op jouw zielsniveau. Ik omarm je. Jij bent blij. Wat voelt het goed om even bij jou te zijn, je zielenlichaam tegen het mijne te voelen. Tegelijk besef ik dat ik hier niet blijven kan.

Ik wijs omhoog, daar leef ik en ik moet verder. We kijken samen omhoog en goudgeel Licht straalt ons tegemoet. Ik kijk je aan, lach je mijn Liefde toe en neem afstand van jouw zielenlijf. Je hand laat de mijne niet los. Ik ontvouw je vingers, een voor een en stijg. 'Ik wil bij je zijn', hoor ik je roepen. 'Dan moet je groeien', roep ik je terug. Ik weet dat je groot bent en mij bereiken kan. Ik weet dat jij het ook weet. Je ziel zakt weer in haar ontspannen houding en we weten allebei: jouw persoon moet kiezen voor het contact met je ziel, met je Zelf.

Ik kom hoger dan zojuist. Mijn persoonlijke lichaam is in diepe, warme ontspanning. Wat ik in mijn ziel ervaar maakt mij in en in gelukkig. Pure Liefde Is en ik deel het in de zielenwereld met wit lichte wezens om mij heen. Liefde stroomt.

'Jullie zullen nog veel samen zijn', vertelt mijn ziel voor de zoveelste keer. Ik dank haar, geef haar mijn Liefde en laat het voor wat het is. Wat de toekomst brengt, zal Zijn. Het is tijd voor koffie.

Kijk nou hoe mooi je bent

Kijk nou hoe mooi je bent. Kon je maar even, heel even, door mijn ogen naar jezelf kijken en met heel mijn hart voor jou voelen wat ik voor jou voel. Dan zou je leren dat je prachtig bent, met ogen zo diep als de zee, de ingang tot jouw grote, oneindig Liefdevolle Ziel.

Neem mijn hand en laat mij je meenemen als we vliegen over zee, over bossen, bergen en dalen. Kom mee en leer de Bron van het Leven kennen. Verbind je in de eeuwigheid en groei, groei! Leer hoe mooi je bent.

Maar jij, jouw persoon ziet het niet. Je weet niet waar je kijken kan, waar jouw Licht zich bevindt. Zo pak je je spullen voor een reis naar ver, ver weg. Zul je ooit begrijpen dat je jezelf altijd met je meeneemt, waar je ook gaat? Zul je ooit zien hoeveel tranen er vergoten zijn? Er is een andere weg. Kijk nou hoe mooi je bent.

Oh mijn God

Het is zondagochtend en Zus komt naast mij liggen in 'het grote bed'. Ik ga naar de wc en als ik terugkom, roept ze: 'Oh mijn God, daar is Godje!' Ik haal mijn wenkbrauwen op in totale verbazing. Wat zegt ze? 'Ja, mama, jij bent Godje, een kind van God. Dat zijn we allemaal toch?' Ik wil onderzoeken waar haar wijsheid vandaan komt en vraag door. Waar leeft mijn God dan? En Zus wijst op mijn hartchakra. Aan tafel vraag ik verder. 'Zus, waar is jouw God?' En Zus wijst de tuin in. Ik zie niets dan de natuur. Ze neemt een hap van haar warme broodje en met volle mond brabbelt ze: 'Mijn God is nu even op vakantie. Hij komt pas weer terug als ik naar school ga'. Weer kijk ik verbaasd. 'Ja, duhh', zegt Zus, 'God heeft ook recht op vakantie hoor'.

Ik wil niet dat je weggaat

'Ik vind het niet leuk dat je weggaat', zegt hij mij en hij kijkt mij serieus aan.
'Tja'.
'Wanneer speel je een keer een spelletje met mij?' vraagt hij, nog steeds serieus.
Ik weet niet wat ik moet antwoorden.
'Wanneer ben je er weer dan?'
'Volgende week, zoals iedere week. Ik kom voor jouw huisgenoot hier', antwoord ik met een glimlach.
'Wat voel je in de energie tussen jou en mij?' vraagt hij mij lachend.
'Gelukkig nu even, heel even niets. Ik heb het nodig dicht bij mezelf te blijven. Het is tijd voor mij, voor de verbinding van mijn ziel met mezelf. Soms is dat nodig. En soms is voor mij nu. Er is heel veel gebeurd en ik wil terug naar mijn kern'.
'Ik wil niet dat je weggaat, maar ik begrijp het', zegt hij en ik zwaai iedereen in het huis gedag.

Thuis eet ik de meloen voor een persoon die ik van mijn Lieve vriendin kreeg. Afsluiten kan ik niet en wil ik niet. Maar ik heb voor nu de keus gemaakt om, naast het stralen van sterren een paar dagen niet fanatiek meer te helen. Het is tijd voor vitamines, Liefde van mijn ziel die zo royaal vloeit, rust en leven. Tijd voor spelen met Pup, voor schilderen, schrijven en mediteren met een kaarsje.. En volgende keer spelen onze zielen wel met elkaar, als het klopt, als het mag, als het kan...

Voor Niek, van wie ik Liefde leer leven

Ik heb je nog altijd diep Lief in de eeuwigheid. Daar waar je nu in rust en Liefde voelt, los van de worsteling van het leven, voel ik je leven in mijn hart. Ik kan jouw lichaam niet meer bereiken. Maar jij genoot zojuist met mij van het dobbelen. Je kunt nog mee fietsen, de wind voelen waaien en de vogels horen fluiten in het bos, waar we babbelen over het leven, waar je mij nog altijd laat glimlachen met je gevatte opmerkingen. 'Er is niets veranderd,' blijf je mij vertellen. Behalve dan dat jij je daar bevindt waar je zo naar verlangde en mij intenser en bewuster van het leven laat genieten. Ik heb je nog altijd diep Lief in de eeuwigheid en op aarde.

De allerdikste kus

Bij het geven en ontvangen van de allerdikste kus gaat het niet om de uiterlijke vorm. Het doet er simpelweg niet toe of de kus landt op je wangen, je voorhoofd of het puntje van je neus. Het is zoals altijd - bij alles wat je doet - het gaat om de beleving, de ervaring van het zuiverste Zijn, het gaat om de Liefde.

De allerdikste kus wordt gegeven en ontvangen door ieder wezen van Licht. Ook de uiterlijke vorm van het wezen is niet van belang. Het gaat om de kern, daar waar wij allen gelijk zijn. Als wij zoenen in het volste bewustzijn van de Liefde van onze ziel, verbonden in de eenheid, kussen wij altijd de allerdikste kus. Omdat we Zijn met een open hart en de energie van de Liefde mag stromen. Dan kussen wij de allerdikste kus..

In Liefde

Goed zoals het is

lieflijk tafereel paarse bloempjes
dakplatanen huizenhoog
beschutting welkome zomerzon
in augustus houdt het regen tegen
frisse lucht voedend voor longen

hier, huis waarin ik niet opgroeide
rondslingerende foto's kinderjaren
nu het inzicht dat alles goed is zoals
omringend rook
honderden sigaretten getrainde rokerslongen

eerste Liefde, heengegane dieren, familiefoto's
bij het waken van de dag
een begroeting van mezelf, toen net geen tiener
met een tekening regenboog zonder 'n'
een pop in een raam

Dansend Theater

Spelend met het Leven
Dansend
geniet ik van
jouw Theater
mijn Hart opent
puur Zijn Leeft
je handen
lange vingers
je Leven
zo perfect en puur
in ontwikkeling
in de mijne
omarming van
energie delende
Harten
zullen we samen
in Eenheid

Gedachten gelezen

In de denkgeest ontmoeten wij elkaar. Als je daarvoor open staat, als je je daarvan bewust bent. Dit is natuurlijk te leren, al is het een vaardigheid die wij allemaal al beheersen. We zijn vergeten hoe we in stilte met elkaar kunnen communiceren, omdat andere vaardigheden belangrijker gevonden worden, of omdat onze omgeving niet weet hoe. Voor sommige mensen is contact maken in de denkgeest al wat ze kunnen, voor andere is het ook een manier van communiceren.

Ik heb een vriend. Voor hem voel ik als zijn zus, zo zegt hij. Waar hij woont, ontvangt hij begeleiding omdat hij lichamelijk niet in staat is zichzelf te redden. Geestelijk is hij op een bepaalde manier hoog ontwikkeld. Wij communiceren ook in gedachten. Ik zoek hem regelmatig op, we doen af en toe leuke dingen samen of met andere mensen, zoals mijn man of vriendin, of we genieten van de stilte in de eenheid.

In de vriendenkring van mijn vriend is een paar weken geleden een papa geboren. En ook ik was toen druk met andere mensen en dingen. Op een dag hoor ik hem zeggen: 'Je bent zoveel met anderen bezig, ik wil jouw aandacht'. Hij had gelijk, hoewel ik hem nog iedere week opgezocht had, waren we in gedachten niet veel samen geweest. Ik was in mijn hoofd te bezet voor hem om tot mij door te kunnen dringen om contact te leggen.

Tegen het weekend ga ik weer langs voor de koffie, een praatje en een wandeling. Ik sta in de royale woonkamer met een kop koffie in de hand. In het woonhuis van mijn vriend is het bericht van de geboorte ontvangen. Ik praat met een begeleidster over de bevalling. Het gesprek vindt alleen plaats tussen haar en mij, denk ik. Tot mijn vriend zich erin mengt en zegt: 'De bevalling was net zo zwaar als die van jouw eerste kind.' Ik ben even met stomheid geslagen om daarna te glimlachen. Ik weet zeker dat ik met hem nooit over mijn bevallingen gesproken heb. Hij heeft mij gelezen en ik voel me gelukkig dat hij dat uit. Groei!

Iedere ontmoeting is heilig

We hebben de zolder voor een klein deel opgeruimd, de kinderen en ik. Zus voelt zich voor veel mooi speelgoed te groot en ons huis staat vol. We slepen van alles naar beneden, van kasteel tot garages, van poppetjes uit een stuk tot puzzels. Als de woonkamer vol staat, zoek ik op internet het nummer van vluchtelingenwerk, waar ik een paar jaar geleden vrijwilligerswerk deed.

Mensen uit alle delen van de wereld komen naar Nederland en als ze vanuit een azielzoekerscentrum een huis krijgen, wordt het kaal opgeleverd. Met een klein budget moeten ze hun huis inrichten. Mooi speelgoed is voor kinderen heel welkom.

Ik zie een telefoonnummer. Het trekt mijn aandacht en zonder de link te openen, toets ik het nummer in. Ik had een van mijn vroegere collega's verwacht, maar ik hoor alleen: 'Hallo, hallo!' Ik vraag naar vluchtelingenwerk. De man spreekt met een zwaar accent en legt mij uit dat spullen voor vluchtelingen bij hem altijd welkom zijn. Hij brengt ze naar het azielzoekerscentrum in Amersfoort. Ik vertel wat ik brengen wil en even later sta ik voor de deur van zijn woning met twee gekleurde stoeltjes van Ikea onder mijn arm.

'Kom binnen, kom binnen', zegt de kleine man van, ik meen, Chinese afkomst. In de deuropening kijk ik naar boven en zie een uitspraak op een tegeltje boven de deur hangen. 'Schenk mij je licht, zodat ik de weg kan vinden'. Deze man begrijpt het, denk ik. Ik zet het speelgoed in zijn overvolle woonkamer en ga zitten op een van de banken, zoals hij mij vraagt.

De man vertelt mij dat hij werkte in het zakenleven. Hij ontmoette zijn vrouw, die gevlucht was uit Vietnam. Door haar te helpen ontdekte hij zijn passie voor het helpen van vluchtelingen. 'Ik was een rijk man,' zegt hij, 'nu ben ik een arm man, maar ik ben gelukkig. Wat is er mooier dan mensen op weg helpen en ze zien stralen in hun leven door wat ze bereikt hebben?'

De man vangt mensen op in zijn huis. Mensen die psychisch niet meer weten waar ze het zoeken moeten, mensen die nergens terecht kunnen. 'Uiteindelijk komen ze allemaal bij mij terecht,' zegt hij. 'Ik ben vrij en ik hoef me niet te binden aan de regels van de overheid, ik kan helpen waar ik kan. Door mijn werk heb ik een groot netwerk van mensen die vanuit hun hart anderen helpen en ondersteunen. Ik ontvang ook veel. Zo kreeg ik laatst een busje om mijn werk mee voort te zetten. Of deze zomervakantie, ik mag verblijven in een tent, zo lang ik wil, als ik maar help in de tuin.' Ik vertel hem dat het zo werkt. Geven en ontvangen zijn gelijk. De man is het met mij eens.

Ik zie zijn Licht en zijn pure passie in het leven. Als ik bij de deur sta zegt hij: 'Kom nog eens langs, je bent altijd welkom.' Zomaar een ontmoeting op vrijdagmiddag met een man die werkt vanuit zijn hart. Even later voeg ik meel toe aan de romige mix van boter, suiker en eieren. De mixer draait en ik denk eraan dat ik vanavond op de fiets stap om een stuk cake te brengen voor de man die werkt vanuit zijn hart.

De stilte van de wereld, luister je mee?

De les van vandaag laat mij weer ervaren dat de Liefde door mijn hart stroomt. Van mijn hart vult het automatisch mijn lichaam en ik straal. In de stilte neem ik de stilte van de aarde met mij mee. Ik weet niet wat het betekent totdat ik de ervaring tot mij mag nemen. In de stilte van de meditatie ervaar ik de stilte van mijn hart. Alle geluiden vallen weg, zomaar, een moment. Kinderstemmen klinken, motoren van auto's razen voorbij, maar daarachter, daarachter is er stilte. Ineens is het mij duidelijk.

Hoe omschrijf ik dit aan jou, lezer? Het is net of de tv twee soorten frequenties tegelijk probeert weer te geven. De beelden van twee zenders lopen door elkaar en ik kan kiezen waar ik naar kijk. Zo kan ik ook kiezen waar ik naar luister. Is het de wereld of de stilte van de werkelijkheid? Soms is het het een, soms is het het ander.

Ik luister en neem de kracht en voeding van de stilte van de eenheid in mij op en kom tot rust. Zomaar. Op de fiets. Mijn dochter speelt haar spel en babbelt door. Een vrachtwagen passeert en ik voel mijn Liefde stromen in beide werelden.

Als zielen verbinden

daar waar leeftijd en uiterlijk
wegvallen
spelen zielen samen
daar
waar niets er meer toe doet
dan Liefde
daar
ontmoeten wij elkaar
we omarmen
we knuffelen
we leggen
onze zielenlichamen
tegen elkaar
om te rusten
in Eenheid

Zingend Hart

mijn hart zingt
het zingt een liedje
een mooi liedje
een liedje van wit Licht
puur
volmaakt
zuiver
in eeuwigheid
mijn hart zingt
een liedje van wit Licht

Recht in mijn hart

Vier of vijf maanden oud was hij. Zonder veel mimiek keek hij de wereld in.Wit blonde haartjes en felblauwe oogjes onderzochten mijn gezicht als ik hem languit op mijn gestrekte armen op mijn bovenbenen liet rusten. Ik genoot van zijn babygeluidjes en het smakken van zijn mondje. Met mijn hart en ogen zond ik hem energie. Zijn wimpertjes bewogen zachtjes bij het ontvangen van de Liefde.

Vandaag, enkele maanden later, liep ik de woonkamer in. De schuifdeuren naar de tuin stonden open. Met een kaarsrechte rug zat de baby op een zacht kleed in het gras te spelen. Ik stapte de tuin in en verbaasde mij over de groei. 'Hij kan alweer zitten'. Zijn moeder glimlachte. Toen kwam dat moment. Wat hij in zijn handjes hield verloor zijn aandacht en hij keek mij in mijn ogen. Twee keer kneep hij teder zijn oogjes dicht en zond mij zijn energie. Hij raakte mij recht in mijn hart. Een maand of acht, negen is hij en leeft de Liefde volledig.

Ik weet van niets

Pup pakt regelmatig de portemonnee uit mijn tas. Ze sleept het ding over de grond naar het kleed om het uitgebreid te ontdoen van alle pasjes, kaartjes, postzegels, e.d.. Vandaag was ik bezig met de website en alle leuke nieuwe dingen voor een gloednieuw seizoen met The Other Way. Ik hoorde Pup slepen en papier bewegen. Ergens riep er een stem in mij om te gaan kijken, maar ik liet me bezet zijn met mijn werk.

Toen de site naar mijn zin was en ik mijn sterren via Internet de lucht in geworpen had, hoorde ik weer het geknaag en geritsel van papier. In de woonkamer lag Pup op het kleed met een pakje Sportlife in haar bek. Ook zij gaat voor een frisse adem. Voor haar lag mijn pinpas aan diggelen. En tussen haar poten een kaartje met een uitgelopen tekst van mijn werkboekles van weken geleden: 'Ik weet van niets waartoe het dient'. Nee, dat klopt. Voorlopig kan ik van die rekening geen geld halen. Maar eens langs de bank rijden aan de andere kant van het dorp en mijn uitgaven kritisch bekijken. Daar heeft Pup wel een punt.

Niet de weg

Als ik me bezig houd met het uiterlijk, raak ik van het pad af. De onzekerheid van wat mij wel of niet staan zal neemt de plek in van de zekerheid die de Liefde in mij biedt... Liever kijk ik nog een keer naar het Licht in jou, in mij en overal om mij heen..

Anders Helen

De arts stelde voor Zus voor de vijfde keer binnen drie jaar te opereren. Haar middenoor was voortdurend ontstoken, waardoor haar neus altijd vol was en haar trommelvliezen vaak klapten. Zus was eigenlijk doorlopend doof. Op school zat ze naast juf en thuis stond de tv op volumestand 50, zodat ze nog iets kon horen als ze met haar oren bij de speakers stond. Zus leerde liplezen en begon te spreken als iemand die doof is. De KNO-arts zei dat haar neusamandelen 'waarschijnlijk' weer waren aangegroeid en de recent geplaatste buisjes waren weer uit haar trommelvliezen.

Het woord 'waarschijnlijk' maakte mij wakker. Als een arts niet zeker weet wat er geopereerd moet worden, dan gaat mijn kind niet onder het mes. En als vanzelf vroeg ik om tijd. Tijd om met mijn dochter naar 'alternatieve' artsen te gaan, om onderzoek te doen hoe ik een andere weg met haar kon bewandelen. De arts stemde in. Ik heb niet de goedkeuring nodig om naar alternatieven voor mijn kind te zoeken, maar ik vind het wel prettig als reguliere en alternatieve geneeskunde samen mogen gaan.

Die avond sprak ik diverse collega's. Zij meldden verschillende positieve verhalen over homeopathie en kinderen met oorklachten. Ik bezocht de website en een homeopaat in de buurt. Na ongeveer vier uur praten en contact met Zus kwam de conclusie. Zus is een kristalkind, maar dat wisten we al. Ze is gevoeliger voor inentingen en alle entingen heeft ze keurig gehad. We kwamen samen uit op de leeftijd van vier jaar waarop Zus haar laatste entingen gehad heeft. Vanaf dat moment werd ze zieker en zieker.

Ik leerde dat kinderziektes niet altijd slecht zijn voor ons. Ze hebben wel degelijk een functie. Niet kunnen koortsen, niet ziek kunnen zijn betekent ook dat we de weerstand niet op een natuurlijke manier opbouwen. We worden ziek via onze luchtwegen. Via die weg bouwt onze weerstand op natuurlijke manier op. Als we entingen ingespoten krijgen, kan het zijn dat ons lichaam van slag raakt en de weerstand op hol slaat. Bij Zus was het nogal heftig. Haar amandelen waren ongekend groot en de tweede operatie voor haar keelamandelen duurde drie kwartier. Zus was toen nog maar drie jaar. Het voelde niet goed.

Inmiddels krijgt Zus iedere dag homeopathische druppels en veel vitaminen. Hoewel ze eerst nog buikpijn, keelpijn, hoofdpijn en weer oorklachten kreeg, knapt ze op. Er gaat een wereld voor haar open. Ze hoort weer beter en ze eet nu alles. Zus at nooit iets. We zaten uren aan tafel en wisselden de uitputtingsslag met Broer af om haar op een Liefdevolle manier toch drie happen groenten te laten eten. Nu eet ze vrolijk mee en ze lust alles. Ze ruikt hoe tandpasta ruikt, lavendel in een geurzakje en de quiche in de oven. Waar ze vorige week nog heftig reageerde op de grapjes die we maakten aan tafel, doet ze nu vrolijk mee. Het eerste grapje zorgde voor een stilte. Zus zat te stralen en keek ons één voor één aan in afwachting van onze reactie.. Toen lachten we allemaal mee.

We hebben nog een traject te lopen. Als haar middenoor in rust is en Zus opknapt, gaan we verder. De entingen moeten nog in balans gebracht worden en de hoeveelheid antibioticum nog ontgift. Dit pad voelt goed, in rust en Liefde. Over twee weken gaan we weer voor controle naar de KNO-arts en ik weet zeker dat het Zus goed gaat zo.

Kristalkind

'Een kristalkind zeg je?'
'Ja, mijn dochter is een kristalkind. Mijn zoon overigens ook.'
Haar prachtige blauwe ogen kijken mij vragend aan.
'Een kristalkind is hoogsensitief, hooggevoelig. Het is gevoelig voor geluid, geur en licht, maar ook voor de gevoelens en energie van anderen en ze communiceren met zielen. Als die kwaliteiten niet met angst overgoten zijn.'
'Dat verbaast mij niets met jou als moeder'. Haar ogen lachen mij toe.
Het is even stil en ze staart voor zich uit. Ik zie haar denken. Dan kijkt ze mij weer aan en zegt: 'Het is niets voor mij, ik kan dat niet, communiceren met zielen.'
Ik haal mijn schouders op: 'Dat kun jij ook, als je je ervoor zou openstellen. Moeilijk is het allerminst.'
Ze staart weer voor zich uit en een rilling loopt over haar rug. Dan zegt ze lachtend: 'Nee, ik vind het heel eng.'

Lief, mooi mens. Stel je open voor Liefde en laat komen wat komt. Hoe kan Liefde angst aanjagen? Het is al waar wij naar verlangen. Neem de energie van Liefde in je op en laat het alle zorgen en angsten van je wegnemen. En Leef! Leef waarvoor je geboren bent!

In verbinding met de energie van de hond

Een paar maanden geleden zag ik haar voor het eerst. In het halve besef van net wakker zijn, zag ik haar staan bij de salontafel. Ik wist direct dat zij een meisje was en ik vroeg me af wat ze kwam doen. Met haar prachtige rode haar en een kwispelende staart stond ze naar mij te kijken. Volwassen was ze. Ik groette haar en het leven ging verder. De hond kwam vaker en vaker. In mij kwam de gedachte dat mijn levende hond niet meer lang zou leven en ik genoot intenser van onze tijd samen.

De volwassen hond zag ik incarneren en groeien in de buik van haar mama. Ik zag hoe ze geboren werd en ik wilde niet geloven dat mijn lieve hond nog maar zo kort zou leven. Dus vroeg ik me af of het nodig was om haar als pup in huis te halen, als vriendje van onze bejaarde Sos. Het leek mij een onwaarschijnlijke combinatie. Nog wilde ik me niet aan de rode hond hechten.

Toen stortte onze hond ineen. In twee dagen had hij zoveel pijn dat flinke injecties hem niet meer konden verlossen. Ik zat naast zijn mand en waakte over hem. De tranen kwamen en bleven maar stromen. Mijn Sos klampte zich vast aan het leven om maar bij mij te kunnen blijven. Zo kon het niet langer. Ik zag zijn pootjes rillen van de pijn, verder was hij verlamd. Ik zette mijn verdriet aan de kant.

Met mijn vriendin bracht ik Sos naar de hemel en ik sprak tegen hem. 'Kom weer terug bij mij als je dat kunt, we leefden eerder samen in dit leven, dat kunnen we weer doen. Ga, lik je wonden en geniet van het Leven in het Licht. Je lijfje is op, je kunt niet meer door zo. Laat het leven los en ontmoet mij in het Licht. Ik mediteerde en zag hem in het Licht rennen. Hij vloog in mijn armen en ik knuffelde hem stevig. Toen gaf zijn lichaam het op en gaf de dierenarts hem een half uur later zijn laatste injecties. Sos ligt te rusten in de achtertuin. Intens verdriet liet ik toe.

De volgende ochtend werd ik enthousiast en heel Liefdevol begroet door de volwassen, rode hond. Ze sprong op bed, op mijn lichaam en likte mijn gezicht alsof ze wilde zeggen: 'Ik ben er en het leven gaat door.' Ik had wel een beeld van haar, maar geen idee welk ras ze was of wat haar karakter was. Ik omschreef mijn beeld aan AJ,  hij zocht een plaatje op het net en mailde mij. Dat was haar! We hadden het ras gevonden!

Paasontbijt

Juffie is alweer een jaar ziek en zij zal als juf voor Zus niet meer terugkomen. Aan het paasontbijt zegt Zus dat niemand meer aan juffie denkt, maar dat zij dat nog wel regelmatig doet en dat de gedachten haar pijn doen. Ik vraag: 'Waarom denk je niet aan juf met Liefde in je gedachten?' Zus zegt dat ze dat niet kan, omdat juffie zo ziek is en ik voel de stemming in mijn dochter omslaan.

Ik leg Zus uit hoe Liefde werkt. 'Als ik jou kusjes geef, verlies ik dan al mijn kusjes?' Nee, dat gelooft Zus niet. 'En als jij dan kusjes aan Broer geeft, raak jij dan kusjes kwijt?' Nee, ook dat zal niet gebeuren. 'De kusjes vermeerderen wel.' Ja, dat begrijpt Zus. Zo werkt het met de Liefde, dat weet Zus en met Liefdevolle gedachten is het niet anders. 'Liefde geven is Liefde ontvangen, ook in gedachten. Al is iemand heel ziek, je doet er altijd goed aan naar het Licht in de ander te kijken. Dat is wie we zijn en het zal jullie beide voeden.' Zus kijkt mij aan met haar ogen in verschillende kleuren en er verschijnt een lach op haar mond. Ik geef haar een kusje op haar neus.

Het Bericht

de letters aan elkaar geregen

de woorden vormen zinnen                        in mijn mailbox

primair in de darmen

uitzaaiing in de longen

hoe lang nog?

kan het niet meer rond zien

alle Liefde en het contact

't verdriet in toekomstig gemis                     de dood

als feitelijke vergankelijkheid

en het eeuwige leven

vier van de zeven kinderen

tweede ex mijn vriendin

in eeuwigheid verbonden                              Liefde en

verdriet tot de zesde macht

ik wieg en voed en wieg en voed

woorden chattend

verbonden zielen harten apparaten

ik ben er voor jou                                           Ruimte

zuigt het verdriet weg neem het op

getroost omarmd geknuffeld

kom bij jou dicht bij jou je houdt mij vast      Samen

huilen praten doen afvloeiende pijn

zo zijn wij verbonden

iedereen vol in het leven

hoe mooi wij zijn als wij                                  Delen

Het leven is een spelletje

Vraag het de kosmos en je zult het ontvangen. Inderdaad lukt mij dat vaak. Ik dacht een gokje te wagen en kocht een lot van een loterij. Ik won niets dan lachende zielen om mij heen. Ja, lach maar, dacht ik met een glimlach op mijn gezicht. Natuurlijk weet ik beter.

Ik speel met Broer een spelletje en ik heb een goede tegenstander. Als ik niet oplet, wint hij met gemak van mij. Ik geniet van dit spel omdat we zoveel lachen. Ooit vroeg ik of ik mocht winnen en weer hoorde ik lachende zielen. Zo werkte het kennelijk niet. Bij alles wat ik doe heb ik verbinding met mezelf, maar hierin mocht ik een andere weg ontdekken.

Als ik Broer uitleg hoe hij makkelijk van mij kan winnen, ontdek ik hoe het werkt. Ieder kaartje neem ik zoals het komt. Ik oordeel er niet over en kijk hoe het past in het spel. Ik plaats het vervolgens met Liefde en ik richt me in gedachten op het kaartje wat ik goed kan gebruiken. Keer op keer trek ik het gevraagde kaartje. Zo werkt het dus.

Vertrouwen in jezelf betekent alles nemen zoals het komt, weten dat het je toekomt, het plaatsen met Liefde, hoe moeilijk de situatie ook is en eventueel vragen wat je nodig hebt om verder te groeien en te kunnen delen. Dan zul je ontvangen.

Benader hem met Licht

wij zijn vrienden voor het leven
en we zullen elkaar nooit verlaten *

zo zei haar ziel tegen mij

jij twijfelde zo-even
en je zou hem bijna haten

hij stookte in jullie prille Liefde
jullie zijn nog zo jong
het gebeurde eerder dat hij griefte
toen jullie Samen net begon

ik ondersteunde jou met Licht:
reageer niet op zijn jaloezie
behoud vooral Liefdevol Zicht
en benader hem met Visie

zo zal zijn Licht worden erkend
ook al kan hij er zelf nog niet bij
hij is in Liefde niet verwend
Straal, Geef, Deel en maak je hart Blij

* we zijn altijd verbonden in de eenheid, in de denkgeest, in de Liefde

Winne ft Ali B - Het Is Voorbij (Ali B Op Volle Toeren met Henny Vrienten)

ruimte

Ik geef Hem mijn angst om te verliezen. Hij neemt het van mij over en draait rond. Ik kijk en zie Zijn stralen Licht met hem gaan. Dan strekt hij zijn armen naar de hemel en duiven vliegen weg. Ik ben dankbaar dat ik dit mag zien. Mijn angst is getransformeerd en in mijn hart is vrede en ruimte ontstaan. Ik voel Liefde voor de persoon waarop ik projecteerde. Ik voel Liefde...

Glazenwasser

Alle kristallen van het sop glijden in het zonlicht langs het raam door de zwaartekracht naar beneden. De man doet zuiverend werk. Met de wisser en de spons maakt hij mijn zicht weer helder. Onze zielen wisselen een Liefdevolle blik als we elkaar glimlachend groeten. God, wat heeft U een mooi beroep.

Lieve Els, dit is wat ik schreef. Op deze manier zag ik de glazenwasser...

Liefde is helend

Zus krijgt zwemles en het tempo ligt hoog. In twee groepen van maximaal tien kinderen wordt er les gegeven. Wij ouders mogen aan de kant zitten en af en toe maken de kinderen een buiging en mogen wij klappen. Regelmatig steek ik mijn duim omhoog naar mijn verkleumde kind of ik zend haar mijn hart, zoals wij dat altijd doen. Zus groeit ervan en als ze aan het eind van de les is, geeft het haar net de energie om door te gaan, om het vol te houden.

Zoals in veel zwemlessen is er ook vandaag een huilend kind. Het kind staat te spugen langs de kant en juf schreeuwt het kind toe dat hij 'normaal' moet doen. Het raakt mij, maar ik ben niet de ouder van het kind. De aanwezige ouder pakt zijn boek en loopt op het kind af. Ik ben het met hem eens en hoop dat hij het kind even tegen zich aandrukt om flink te knuffelen. Het kind kijkt gespannen naar papa, maar als papa dichterbij komt, loopt hij de hoek om en verlaat het bad. Ik ben met stomheid geslagen. Zwemjuf schreeuwt door en knuffelt af en toe. Ik sluit me af en richt me weer op mijn dochter.

Een uur later huilt het kind nog altijd. Hij doet wel mee met de oefeningen, maar als hij boven water komt, huilt hij hartverscheurend verder. Ik zie hem zwemmen en vraag wat ik doen kan om hem te helpen. En als vanzelf schuift er uit mijn hart een groot hart met Liefdevolle energie. Ach ja, natuurlijk. Liefde. De heler, zoals altijd. Het kind moet 50 meter zwemmen en als mijn energie hem bereikt, houdt hij direct op met huilen. Ik volg hem. Juf motiveert op haar manier. Ik zend nog twee keer energie en het mannetje komt tot rust. Dan kijk ik weer naar Zus. Een tijd later ligt het kind weer in het bad en vraagt mij nog een keer om energie. Ik zend het en hij neemt het op. Zo gaat het. Energie zenden vanuit je hart, waar iemand het maar nodig heeft. Het is heel simpel en voedend voor de eenheid. Binnenkort zwemmen onze kleine helden af. Ik zal ze energie zenden waar ze erom vragen.

het elfje van Yvonne

Geluk
Vermeerdert zich
Door te delen
Delen met elkaar geeft
Geluk

De wereld is rond!

Het witte Licht kent geen grenzen. Waarheen ik ook ren, wie ik ook tegenkom, er is Licht, simpelweg overal. Het is net als vroeger, toen men dacht dat onze wereld plat was. En tot het tegendeel bewezen en erkend was, behield men die gedachte. Met de aanwezigheid van Liefde is het nu niet anders. We gaan rond en rond en we zullen steeds weer bij Liefde uitkomen. Er is geen eind voor Liefde. Het is er simpelweg altijd. Deel haar en zij zal vermenigvuldigen...

wandelen

de eerste lentestralen

zomaar een dag met jou erop uit

fijn samen een frisse neus halen

lentegeuren en zon op je huid

koffie drinken in het restaurant

we ontmoeten bekende mensen

even stilte, hand in hand

dezelfde verbindende wensen

terug langs paarden in de wei

genoten van een heerlijke dag

reikend naar echte lente in mei

vrienden voor altijd, mijn inner lach!

De mening van een ander

De mening van een ander

Ik trapte er bijna weer in

Niet mét, maar tegen elkander

De uitwerking wekte mijn weerzin

Mijn ego was gewekt

Inner stem weer goed gebekt

Het Licht ver te zoeken

Weggeduwd in hoeken

Engelen rond mijn hoofd

Mijn gevoelens versuft en verdoofd

Ik wenste geen Liefde te zien

Of toch wel, misschien…

Ik weet: de reactie kwam van haar geraaktheid

Het had met mij totaal niets te maken

De afwijzing die ik voelde werd mijn gemaaktheid

Tranen kwamen om de stress kwijt te raken

Op de bank zit mijn meisje

Stralend in de Liefde van Leven

In harmonie met haar eigen wijsje

En met één kus op haar hoofd, wist ik het weer even…

Kijk, Vera, kijk!

kijk, Vera, kijk

open je hart

en bezwijk

niet

laat mij jou

liefde tonen

geen berouw

kijk, Vera, kijk

vind de Liefde

en bezwijk

niet, maar Leef!

Zoals beloofd, het gedicht op mijn blog. Dank je, Jan, voor je prachtige compliment, het raakte mij diep.

De wereld

Er is een wereld achter de wereld die jij ziet en voor waar aanneemt. Die wereld is de wereld van Liefde, vrijheid en zuiverheid. Het is de wereld waar wij naar verlangen.

Stralen

Verword tot de zon aan de hemel
en raak met je stralen iedereen die je tegenkomt.
Groei zal plaatsvinden.
Eenheid zal bewust zijn in eenieder.
Hou van jezelf, hou van de wereld
en straal in het licht van de dageraad.

Een klein handje in de mijne, grote bruine ogen en een open, kinderlijke uitstraling. Wat een ziel! Je zegt dat je verliefd bent op iedereen in jouw omgeving. Wat een leven en wat een voorbeeld mag je nu al zijn voor de wereld. Dat heel veel mensen van jouw Liefde mogen leren.

Nou, gewoon

'En nu kan ik me eindelijk weer lekker normaal voelen', zegt hij. Ik begin te lachen. 'Normaal?' Vraag ik. 'Wat is voor jou normaal?' Hij kijkt mij doordringend aan. Dan zegt hij: 'Dan voel ik me gelukkig, dan zit ik lekker in mijn vel en kan ik genieten van het leven.