Zus krijgt zwemles en het tempo ligt hoog. In twee groepen van maximaal tien kinderen wordt er les gegeven. Wij ouders mogen aan de kant zitten en af en toe maken de kinderen een buiging en mogen wij klappen. Regelmatig steek ik mijn duim omhoog naar mijn verkleumde kind of ik zend haar mijn hart, zoals wij dat altijd doen. Zus groeit ervan en als ze aan het eind van de les is, geeft het haar net de energie om door te gaan, om het vol te houden.
Zoals in veel zwemlessen is er ook vandaag een huilend kind. Het kind staat te spugen langs de kant en juf schreeuwt het kind toe dat hij 'normaal' moet doen. Het raakt mij, maar ik ben niet de ouder van het kind. De aanwezige ouder pakt zijn boek en loopt op het kind af. Ik ben het met hem eens en hoop dat hij het kind even tegen zich aandrukt om flink te knuffelen. Het kind kijkt gespannen naar papa, maar als papa dichterbij komt, loopt hij de hoek om en verlaat het bad. Ik ben met stomheid geslagen. Zwemjuf schreeuwt door en knuffelt af en toe. Ik sluit me af en richt me weer op mijn dochter.
Een uur later huilt het kind nog altijd. Hij doet wel mee met de oefeningen, maar als hij boven water komt, huilt hij hartverscheurend verder. Ik zie hem zwemmen en vraag wat ik doen kan om hem te helpen. En als vanzelf schuift er uit mijn hart een groot hart met Liefdevolle energie. Ach ja, natuurlijk. Liefde. De heler, zoals altijd. Het kind moet 50 meter zwemmen en als mijn energie hem bereikt, houdt hij direct op met huilen. Ik volg hem. Juf motiveert op haar manier. Ik zend nog twee keer energie en het mannetje komt tot rust. Dan kijk ik weer naar Zus. Een tijd later ligt het kind weer in het bad en vraagt mij nog een keer om energie. Ik zend het en hij neemt het op. Zo gaat het. Energie zenden vanuit je hart, waar iemand het maar nodig heeft. Het is heel simpel en voedend voor de eenheid. Binnenkort zwemmen onze kleine helden af. Ik zal ze energie zenden waar ze erom vragen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten