Een paar maanden geleden zag ik haar voor het eerst. In het halve besef van net wakker zijn, zag ik haar staan bij de salontafel. Ik wist direct dat zij een meisje was en ik vroeg me af wat ze kwam doen. Met haar prachtige rode haar en een kwispelende staart stond ze naar mij te kijken. Volwassen was ze. Ik groette haar en het leven ging verder. De hond kwam vaker en vaker. In mij kwam de gedachte dat mijn levende hond niet meer lang zou leven en ik genoot intenser van onze tijd samen.
De volwassen hond zag ik incarneren en groeien in de buik van haar mama. Ik zag hoe ze geboren werd en ik wilde niet geloven dat mijn lieve hond nog maar zo kort zou leven. Dus vroeg ik me af of het nodig was om haar als pup in huis te halen, als vriendje van onze bejaarde Sos. Het leek mij een onwaarschijnlijke combinatie. Nog wilde ik me niet aan de rode hond hechten.
Toen stortte onze hond ineen. In twee dagen had hij zoveel pijn dat flinke injecties hem niet meer konden verlossen. Ik zat naast zijn mand en waakte over hem. De tranen kwamen en bleven maar stromen. Mijn Sos klampte zich vast aan het leven om maar bij mij te kunnen blijven. Zo kon het niet langer. Ik zag zijn pootjes rillen van de pijn, verder was hij verlamd. Ik zette mijn verdriet aan de kant.
Met mijn vriendin bracht ik Sos naar de hemel en ik sprak tegen hem. 'Kom weer terug bij mij als je dat kunt, we leefden eerder samen in dit leven, dat kunnen we weer doen. Ga, lik je wonden en geniet van het Leven in het Licht. Je lijfje is op, je kunt niet meer door zo. Laat het leven los en ontmoet mij in het Licht. Ik mediteerde en zag hem in het Licht rennen. Hij vloog in mijn armen en ik knuffelde hem stevig. Toen gaf zijn lichaam het op en gaf de dierenarts hem een half uur later zijn laatste injecties. Sos ligt te rusten in de achtertuin. Intens verdriet liet ik toe.
De volgende ochtend werd ik enthousiast en heel Liefdevol begroet door de volwassen, rode hond. Ze sprong op bed, op mijn lichaam en likte mijn gezicht alsof ze wilde zeggen: 'Ik ben er en het leven gaat door.' Ik had wel een beeld van haar, maar geen idee welk ras ze was of wat haar karakter was. Ik omschreef mijn beeld aan AJ, hij zocht een plaatje op het net en mailde mij. Dat was haar! We hadden het ras gevonden!
