Iedere ontmoeting is heilig

We hebben de zolder voor een klein deel opgeruimd, de kinderen en ik. Zus voelt zich voor veel mooi speelgoed te groot en ons huis staat vol. We slepen van alles naar beneden, van kasteel tot garages, van poppetjes uit een stuk tot puzzels. Als de woonkamer vol staat, zoek ik op internet het nummer van vluchtelingenwerk, waar ik een paar jaar geleden vrijwilligerswerk deed.

Mensen uit alle delen van de wereld komen naar Nederland en als ze vanuit een azielzoekerscentrum een huis krijgen, wordt het kaal opgeleverd. Met een klein budget moeten ze hun huis inrichten. Mooi speelgoed is voor kinderen heel welkom.

Ik zie een telefoonnummer. Het trekt mijn aandacht en zonder de link te openen, toets ik het nummer in. Ik had een van mijn vroegere collega's verwacht, maar ik hoor alleen: 'Hallo, hallo!' Ik vraag naar vluchtelingenwerk. De man spreekt met een zwaar accent en legt mij uit dat spullen voor vluchtelingen bij hem altijd welkom zijn. Hij brengt ze naar het azielzoekerscentrum in Amersfoort. Ik vertel wat ik brengen wil en even later sta ik voor de deur van zijn woning met twee gekleurde stoeltjes van Ikea onder mijn arm.

'Kom binnen, kom binnen', zegt de kleine man van, ik meen, Chinese afkomst. In de deuropening kijk ik naar boven en zie een uitspraak op een tegeltje boven de deur hangen. 'Schenk mij je licht, zodat ik de weg kan vinden'. Deze man begrijpt het, denk ik. Ik zet het speelgoed in zijn overvolle woonkamer en ga zitten op een van de banken, zoals hij mij vraagt.

De man vertelt mij dat hij werkte in het zakenleven. Hij ontmoette zijn vrouw, die gevlucht was uit Vietnam. Door haar te helpen ontdekte hij zijn passie voor het helpen van vluchtelingen. 'Ik was een rijk man,' zegt hij, 'nu ben ik een arm man, maar ik ben gelukkig. Wat is er mooier dan mensen op weg helpen en ze zien stralen in hun leven door wat ze bereikt hebben?'

De man vangt mensen op in zijn huis. Mensen die psychisch niet meer weten waar ze het zoeken moeten, mensen die nergens terecht kunnen. 'Uiteindelijk komen ze allemaal bij mij terecht,' zegt hij. 'Ik ben vrij en ik hoef me niet te binden aan de regels van de overheid, ik kan helpen waar ik kan. Door mijn werk heb ik een groot netwerk van mensen die vanuit hun hart anderen helpen en ondersteunen. Ik ontvang ook veel. Zo kreeg ik laatst een busje om mijn werk mee voort te zetten. Of deze zomervakantie, ik mag verblijven in een tent, zo lang ik wil, als ik maar help in de tuin.' Ik vertel hem dat het zo werkt. Geven en ontvangen zijn gelijk. De man is het met mij eens.

Ik zie zijn Licht en zijn pure passie in het leven. Als ik bij de deur sta zegt hij: 'Kom nog eens langs, je bent altijd welkom.' Zomaar een ontmoeting op vrijdagmiddag met een man die werkt vanuit zijn hart. Even later voeg ik meel toe aan de romige mix van boter, suiker en eieren. De mixer draait en ik denk eraan dat ik vanavond op de fiets stap om een stuk cake te brengen voor de man die werkt vanuit zijn hart.

De stilte van de wereld, luister je mee?

De les van vandaag laat mij weer ervaren dat de Liefde door mijn hart stroomt. Van mijn hart vult het automatisch mijn lichaam en ik straal. In de stilte neem ik de stilte van de aarde met mij mee. Ik weet niet wat het betekent totdat ik de ervaring tot mij mag nemen. In de stilte van de meditatie ervaar ik de stilte van mijn hart. Alle geluiden vallen weg, zomaar, een moment. Kinderstemmen klinken, motoren van auto's razen voorbij, maar daarachter, daarachter is er stilte. Ineens is het mij duidelijk.

Hoe omschrijf ik dit aan jou, lezer? Het is net of de tv twee soorten frequenties tegelijk probeert weer te geven. De beelden van twee zenders lopen door elkaar en ik kan kiezen waar ik naar kijk. Zo kan ik ook kiezen waar ik naar luister. Is het de wereld of de stilte van de werkelijkheid? Soms is het het een, soms is het het ander.

Ik luister en neem de kracht en voeding van de stilte van de eenheid in mij op en kom tot rust. Zomaar. Op de fiets. Mijn dochter speelt haar spel en babbelt door. Een vrachtwagen passeert en ik voel mijn Liefde stromen in beide werelden.

Als zielen verbinden

daar waar leeftijd en uiterlijk
wegvallen
spelen zielen samen
daar
waar niets er meer toe doet
dan Liefde
daar
ontmoeten wij elkaar
we omarmen
we knuffelen
we leggen
onze zielenlichamen
tegen elkaar
om te rusten
in Eenheid

Zingend Hart

mijn hart zingt
het zingt een liedje
een mooi liedje
een liedje van wit Licht
puur
volmaakt
zuiver
in eeuwigheid
mijn hart zingt
een liedje van wit Licht

Recht in mijn hart

Vier of vijf maanden oud was hij. Zonder veel mimiek keek hij de wereld in.Wit blonde haartjes en felblauwe oogjes onderzochten mijn gezicht als ik hem languit op mijn gestrekte armen op mijn bovenbenen liet rusten. Ik genoot van zijn babygeluidjes en het smakken van zijn mondje. Met mijn hart en ogen zond ik hem energie. Zijn wimpertjes bewogen zachtjes bij het ontvangen van de Liefde.

Vandaag, enkele maanden later, liep ik de woonkamer in. De schuifdeuren naar de tuin stonden open. Met een kaarsrechte rug zat de baby op een zacht kleed in het gras te spelen. Ik stapte de tuin in en verbaasde mij over de groei. 'Hij kan alweer zitten'. Zijn moeder glimlachte. Toen kwam dat moment. Wat hij in zijn handjes hield verloor zijn aandacht en hij keek mij in mijn ogen. Twee keer kneep hij teder zijn oogjes dicht en zond mij zijn energie. Hij raakte mij recht in mijn hart. Een maand of acht, negen is hij en leeft de Liefde volledig.

Ik weet van niets

Pup pakt regelmatig de portemonnee uit mijn tas. Ze sleept het ding over de grond naar het kleed om het uitgebreid te ontdoen van alle pasjes, kaartjes, postzegels, e.d.. Vandaag was ik bezig met de website en alle leuke nieuwe dingen voor een gloednieuw seizoen met The Other Way. Ik hoorde Pup slepen en papier bewegen. Ergens riep er een stem in mij om te gaan kijken, maar ik liet me bezet zijn met mijn werk.

Toen de site naar mijn zin was en ik mijn sterren via Internet de lucht in geworpen had, hoorde ik weer het geknaag en geritsel van papier. In de woonkamer lag Pup op het kleed met een pakje Sportlife in haar bek. Ook zij gaat voor een frisse adem. Voor haar lag mijn pinpas aan diggelen. En tussen haar poten een kaartje met een uitgelopen tekst van mijn werkboekles van weken geleden: 'Ik weet van niets waartoe het dient'. Nee, dat klopt. Voorlopig kan ik van die rekening geen geld halen. Maar eens langs de bank rijden aan de andere kant van het dorp en mijn uitgaven kritisch bekijken. Daar heeft Pup wel een punt.

Niet de weg

Als ik me bezig houd met het uiterlijk, raak ik van het pad af. De onzekerheid van wat mij wel of niet staan zal neemt de plek in van de zekerheid die de Liefde in mij biedt... Liever kijk ik nog een keer naar het Licht in jou, in mij en overal om mij heen..