We hebben de zolder voor een klein deel opgeruimd, de kinderen en ik. Zus voelt zich voor veel mooi speelgoed te groot en ons huis staat vol. We slepen van alles naar beneden, van kasteel tot garages, van poppetjes uit een stuk tot puzzels. Als de woonkamer vol staat, zoek ik op internet het nummer van vluchtelingenwerk, waar ik een paar jaar geleden vrijwilligerswerk deed.
Mensen uit alle delen van de wereld komen naar Nederland en als ze vanuit een azielzoekerscentrum een huis krijgen, wordt het kaal opgeleverd. Met een klein budget moeten ze hun huis inrichten. Mooi speelgoed is voor kinderen heel welkom.
Ik zie een telefoonnummer. Het trekt mijn aandacht en zonder de link te openen, toets ik het nummer in. Ik had een van mijn vroegere collega's verwacht, maar ik hoor alleen: 'Hallo, hallo!' Ik vraag naar vluchtelingenwerk. De man spreekt met een zwaar accent en legt mij uit dat spullen voor vluchtelingen bij hem altijd welkom zijn. Hij brengt ze naar het azielzoekerscentrum in Amersfoort. Ik vertel wat ik brengen wil en even later sta ik voor de deur van zijn woning met twee gekleurde stoeltjes van Ikea onder mijn arm.
'Kom binnen, kom binnen', zegt de kleine man van, ik meen, Chinese afkomst. In de deuropening kijk ik naar boven en zie een uitspraak op een tegeltje boven de deur hangen. 'Schenk mij je licht, zodat ik de weg kan vinden'. Deze man begrijpt het, denk ik. Ik zet het speelgoed in zijn overvolle woonkamer en ga zitten op een van de banken, zoals hij mij vraagt.
De man vertelt mij dat hij werkte in het zakenleven. Hij ontmoette zijn vrouw, die gevlucht was uit Vietnam. Door haar te helpen ontdekte hij zijn passie voor het helpen van vluchtelingen. 'Ik was een rijk man,' zegt hij, 'nu ben ik een arm man, maar ik ben gelukkig. Wat is er mooier dan mensen op weg helpen en ze zien stralen in hun leven door wat ze bereikt hebben?'
De man vangt mensen op in zijn huis. Mensen die psychisch niet meer weten waar ze het zoeken moeten, mensen die nergens terecht kunnen. 'Uiteindelijk komen ze allemaal bij mij terecht,' zegt hij. 'Ik ben vrij en ik hoef me niet te binden aan de regels van de overheid, ik kan helpen waar ik kan. Door mijn werk heb ik een groot netwerk van mensen die vanuit hun hart anderen helpen en ondersteunen. Ik ontvang ook veel. Zo kreeg ik laatst een busje om mijn werk mee voort te zetten. Of deze zomervakantie, ik mag verblijven in een tent, zo lang ik wil, als ik maar help in de tuin.' Ik vertel hem dat het zo werkt. Geven en ontvangen zijn gelijk. De man is het met mij eens.
Ik zie zijn Licht en zijn pure passie in het leven. Als ik bij de deur sta zegt hij: 'Kom nog eens langs, je bent altijd welkom.' Zomaar een ontmoeting op vrijdagmiddag met een man die werkt vanuit zijn hart. Even later voeg ik meel toe aan de romige mix van boter, suiker en eieren. De mixer draait en ik denk eraan dat ik vanavond op de fiets stap om een stuk cake te brengen voor de man die werkt vanuit zijn hart.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten