Vier of vijf maanden oud was hij. Zonder veel mimiek keek hij de wereld in.Wit blonde haartjes en felblauwe oogjes onderzochten mijn gezicht als ik hem languit op mijn gestrekte armen op mijn bovenbenen liet rusten. Ik genoot van zijn babygeluidjes en het smakken van zijn mondje. Met mijn hart en ogen zond ik hem energie. Zijn wimpertjes bewogen zachtjes bij het ontvangen van de Liefde.
Vandaag, enkele maanden later, liep ik de woonkamer in. De schuifdeuren naar de tuin stonden open. Met een kaarsrechte rug zat de baby op een zacht kleed in het gras te spelen. Ik stapte de tuin in en verbaasde mij over de groei. 'Hij kan alweer zitten'. Zijn moeder glimlachte. Toen kwam dat moment. Wat hij in zijn handjes hield verloor zijn aandacht en hij keek mij in mijn ogen. Twee keer kneep hij teder zijn oogjes dicht en zond mij zijn energie. Hij raakte mij recht in mijn hart. Een maand of acht, negen is hij en leeft de Liefde volledig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten