In de denkgeest ontmoeten wij elkaar. Als je daarvoor open staat, als je je daarvan bewust bent. Dit is natuurlijk te leren, al is het een vaardigheid die wij allemaal al beheersen. We zijn vergeten hoe we in stilte met elkaar kunnen communiceren, omdat andere vaardigheden belangrijker gevonden worden, of omdat onze omgeving niet weet hoe. Voor sommige mensen is contact maken in de denkgeest al wat ze kunnen, voor andere is het ook een manier van communiceren.
Ik heb een vriend. Voor hem voel ik als zijn zus, zo zegt hij. Waar hij woont, ontvangt hij begeleiding omdat hij lichamelijk niet in staat is zichzelf te redden. Geestelijk is hij op een bepaalde manier hoog ontwikkeld. Wij communiceren ook in gedachten. Ik zoek hem regelmatig op, we doen af en toe leuke dingen samen of met andere mensen, zoals mijn man of vriendin, of we genieten van de stilte in de eenheid.
In de vriendenkring van mijn vriend is een paar weken geleden een papa geboren. En ook ik was toen druk met andere mensen en dingen. Op een dag hoor ik hem zeggen: 'Je bent zoveel met anderen bezig, ik wil jouw aandacht'. Hij had gelijk, hoewel ik hem nog iedere week opgezocht had, waren we in gedachten niet veel samen geweest. Ik was in mijn hoofd te bezet voor hem om tot mij door te kunnen dringen om contact te leggen.
Tegen het weekend ga ik weer langs voor de koffie, een praatje en een wandeling. Ik sta in de royale woonkamer met een kop koffie in de hand. In het woonhuis van mijn vriend is het bericht van de geboorte ontvangen. Ik praat met een begeleidster over de bevalling. Het gesprek vindt alleen plaats tussen haar en mij, denk ik. Tot mijn vriend zich erin mengt en zegt: 'De bevalling was net zo zwaar als die van jouw eerste kind.' Ik ben even met stomheid geslagen om daarna te glimlachen. Ik weet zeker dat ik met hem nooit over mijn bevallingen gesproken heb. Hij heeft mij gelezen en ik voel me gelukkig dat hij dat uit. Groei!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten