Een deel Licht in mij

het stille water
wordt bewogen door de wind
zachte golven
drijvend veertje

zo verlangde ik eens
gedragen te worden
door de vleugels
van een vogel
toonbeeld van mijn ziel
vallend in dit stille water
schommelend

totdat
een rietpluim het bewegen
zou beletten
en ik tot afval zou vergaan
wist ik
dat ik altijd bewegen zal
omdat ik een deeltje Licht in mij draag
zoals alles deel is van de Schepping

ik weet

dwars door alle stormen van het leven
mag ik het weer ontvangen
het zicht op jouw wezen
zacht, sereen, Lief en fragiel
houd ik het in mijn handen
raak jij de Liefde diep in mij
en beweegt

beschermen wij op de onwerkelijke manier
ons Zelf met het ego
door angsten en onzuiverheden omringd
weet ik

dat door onze stralen
onze Lichtwezens in de Eenheid spelen
Lief hebben
en verder kijken naar de ruimte
tussen de sterren
en op aarde
weet ik

dat we uitstralen en raken
dat we paradijs
op aarde Leven

In Liefde

De energie van de dobbelstenen

Ze neemt plaats op de stoel achter mij. Prachtig is ze. Haar lange blonde haar steekt ze in vloeiende bewegingen op. De make-up staat haar goed, haar nagels zijn lang en spierwit, haar kleding is stoer en vrouwelijk. Ze slaat haar benen over elkaar, een van haar pumps wijst in mijn richting. In een mix van Nederlands met een accent, Frans en Engels begint ze enthousiast tegen mij te praten. Dit fotomodel werkte samen met de grote sterren der aarde. Met Sylvester Stallone wilde ze geen relatie. Na een tijdje onderbreek ik het spel met mijn vriend om haar de gevraagde aandacht te geven. De mannen in het huis lopen naar buiten om te roken en de stemming verandert.

'Jij moet hier geen spelletjes komen spelen. Wat is dat nou? Een volwassen man die een spelletje speelt? Wat is dat voor een spelletje?' zegt ze bijna fluisterend, terwijl ze een gordijn naast zich dichttrekt.
Ik kijk haar niet begrijpend aan. Waar gaat dit over? Wat wil ze mij vertellen? Het antwoord volgt direct.
'De mensen hier in huis moeten schoonmaken. Denk je dat ik kan zitten in mijn leven? Ik ben altijd bezig en ik heb hier zoveel schoongemaakt, ik heb hier echt geen vakantie gehad hoor. Dit is niet goed. En jij moet de mensen hier in huis motiveren, niet met hem spelen.'
Ik weet niet wat ik hoor. Ik wil haar wel uitleggen dat spelen ontspant. Dat we lachen en klieren. Dat er meer gebeurt dan alleen het spelen van een spel. Dat er heling plaatsvindt als onze zielen spelen. Ik krijg geen ruimte om haar iets te vertellen, ze giert door.
'Mijn man werkt tot diep in de nacht, iedere dag. De volgende ochtend staat hij weer vroeg op. Oh, wat ben ik blij met mijn man.'
Haar laatste zin doet mij goed.
'Jij moet hier iedere dag langskomen en de mensen aan het werk zetten. Samen met de leiding van dit huis, moet jij krachtiger motiveren om schoon te maken.'
'Ik pieker er niet over,' zeg ik in rust, zoekend naar balans tussen niet lachen en irritatie.
'Pushen werkt per definitie niet, zeker niet bij mannen,' zeg ik lachend.
'Bij mij thuis lopen twee mannen rond. Als ik zo reageer als jij nu voorstelt, gaan hun hakken in het zand, en terecht.'
Gedachten volgen elkaar snel op in mijn hoofd. Precies met dit stuk ben ik nu bezig. Een ander zijn eigen weg laten lopen. En ja, natuurlijk, ook met respect voor mijn eigen beleving en grenzen. Daarin mijn balans vinden geeft mij rust. Ik vind het huis schoon genoeg. Er wordt binnen niet gerookt, zoals ik gevraagd heb en dat wordt gerespecteerd. Ik ben daar dankbaar voor.

De uitspraak van de hakken in het zand is de mooie vrouw vreemd en ze begrijpt dat ze bij mij niet verder komt met haar probleem. De mannen komen binnen en ze herhaalt gedreven en vermoeid haar zinnen. Tegen mijn vriend gaat ze tekeer en ze legt hem op per direct iets uit te voeren. Ik zie hem fel worden en zoals ik voorspelde gaan zijn hakken in het zand.
'Dat maak ik zelf wel uit,' roept hij haar toe. Wij pakken het spel weer op.

Als ik terugkom van het toilet is ze verdwenen. Haar taxi heeft haar meegenomen naar Schiphol. Ik heb haar niet kunnen uitzwaaien en in gedachten zeg ik tegen haar ziel: 'Tot we elkaar weer zien.' Ik pak de dobbelstenen en gooi vijf keer Yahtzee op een rij.

in mijn schoenen

jouw kleine voetjes in mijn handen
teentjes precies perfect
mini nageltjes baby plooitjes
groter gegroeid
paste je nog niet, maar liep je wel
in mijn jouw veel te grote schoenen
al met zoveel gemak
veters slepend over de grond
keek jij om je heen met stralende ogen
jouw lichtend hart
heelde jij bewust alle zielen
die de weg verloren naar het Licht
vol zoals jij nu speelt
lacht, danst met grotere schoenen
dan de mijne
waar ik zo lang bezig
mijn schoenen plooien krassen verwierven
gedragen gebruikt ouder geworden leer
alsof voor de eeuwigheid gemaakt
stap jij rond met pret en je zielsgelukkige lach
op eigen benen
zoveel lichter

Lichte kleding

Er komt een man bij mij. Rond zijn kleding, vooral zijn shirt, hangt een grijzige energie. Hij vertelt mij dat hij het moeilijk vindt om te bellen. Een simpel telefoontje krijgt hij vaak niet voor elkaar. In de rust overzie ik zijn huidige leven. Een Liefdevolle vrouw, twee mooie kinderen en zijn werk. Ik zie hem zitten op een kantoor achter een computer. De werkgever heeft een zware energie en is erg dominant. Hij bestiert zijn werknemers met agressie en eist. Overleg is hem vreemd omdat hij bang is dat er niet gewerkt wordt zoals hij het wenst. De werknemers krijgen geen vrijheid zichzelf te ontplooien. Ik zie meer werknemers en de meeste mensen zijn bang voor de werkgever. Ik zie de patronen in heel het bedrijf en vertel de man wat ik zie. Hij bevestigt mijn zicht.

Ik zucht met Liefde de grijze energie weg en ik omring het hart en het hoofd van de man met mijn gouden energie. De donkere energie transformeert naar Licht. Het helen gaat vanzelf, ik geef door wat de man nodig heeft, daar hoef ik niet over na te denken, het is door het Licht gegeven.

Verder geef ik de man advies. 'Draag vooral lichte kleding.' Ik noem kleuren als roze, wit, creme, zandkleur en lila. 'Draag vooral geen rood.' De man begint te lachen. 'Er was en dag dat wij allemaal verzocht werden vooral in het rood te komen werken. Onze werkgever was die dag zo verschrikkelijk slecht gehumeurd!' Ik lach ook. Dat is wat ik zag. Rood werkt op de werkgever als een lap voor een stier. 'En draag vooral geen zwart. Het nadeel van zwart is dat het energie aantrekt en vasthoudt. Je neemt die energie mee naar huis. Ik zie dat jullie als gezin in harmonie en Liefde leven, maar er kan altijd een energie aan je klikken. Natuurlijk heeft dat een voordeel in die zin dat je je angsten kunt leren overwinnen. Het is niet voor niets dat je die energie met je meedraagt. Voor nu kan het rust geven vooral lichte kleding te dragen op je werk'.

Later kom ik de man weer tegen. Hij kan zonder problemen bellen. De energie is weer gaan stromen, niets houdt hem tegen en hij ervaart inderdaad rust.

The ending story

Waarom zou je moeite doen om jezelf te ontwikkelen? Waarom zou je de moeite nemen om iedere dag te mediteren en de verbinding met jezelf aan te gaan? Het leven vraag al zoveel van je...

Twaalf jaar geleden werd ik ziek. De specialist schreef 'ernstig destructief' op een verwijsbrief. Tja, ze had gelijk en geen antwoorden op mijn vragen hoe ik mezelf helen kon. De heftige medicijnen maakten mij zo mogelijk nog zieker, ze sloegen niet aan, zoals dat heet. Ik zocht in het alternatieve wereldje en vond het niet of kon het niet betalen. Een voedingsallergie zorgde ervoor dat ik niets meer at en al snel lag ik bijna permanent op bed, niet meer bezig met overleven maar met sterven. Ik was kilo's lichter en mijn buurvrouw merkte scherp op dat ik een lopend lijk was. Tot ik de Liefde van mijn zoon voor mij zag. Voor zijn stralende ziel ging ik op onderzoek..

Malariapillen, de heftigste pijnstillers, maagtabletten, quasi vitamines, chemo en een ander link goedje slikte ik tot mijn maag en darmen het niet leuk meer vonden. Ik hoorde van injecties en leerde mezelf prikken in mijn buik. Ondertussen ontwikkelde ik en leerde ik mijn hooggevoelige aard kennen. Ik was er zo sterk van overtuigd dat de kern van de ziekte in mij leefde, ik was ervan overtuigd dat de kern van de destructieve aard van de ziekte mijn eigen kracht was. Ik wist.

Ik volgde een therapie, cursussen, een halve opleiding en meer. Ik las stapels boeken. Overal ontdekte ik dat ik niet voldoende geestelijke voeding kreeg, ik had honger naar groei. Tot op een dag mijn gids op mijn schouder tikte. Ik had eerder zielscontacten gehad, maar de verbinding met hem was bijzonder, omdat hij leefde. Wat ik van hem leerde, bevestigde hij voortdurend. In het contact met hem ontmoette ik mezelf, mijn Zelf, mijn Ziel. Als een prachtige goudblonde engel liet zij mij haar leven zien, haar mogelijkheden en haar Liefde voor mij. We werden een.

Afgelopen winter kreeg ik een longontsteking. Hoewel mijn ziekte rustig leek, had mijn bezinking een ongekende hoogte bereikt en de specialist raakte in paniek. Onderzoek wilde zij niet verrichten ik vond het prima. Ik had het contact met mijn Ziel. Collega's met longontsteking, slikten kuren en ik was eerder beter door rust, meditatie en gezond eten. Mijn vertrouwen groeide en ik stroomde voortdurend Liefde door mijn lichaam. In het contact met mijn Ziel leerde ik dat de medicijnen mijn lichaam leeg roofden en zij hun doel hadden gediend. Het was tijd om de medicatie af te bouwen. Ik was verbaasd, maar wat had ik te verliezen?

De specialist schreef in haar stress voor de derde keer een foutief recept uit. Ik zat met het recept in handen aan tafel en besloot de medicatie in lagere dosering te halen bij de apotheek. 'Bouw het af,' hoorde ik mijn engel zeggen. Ik zag wat ze bedoelde en kon mijn geluk niet op. Ben ik nu zover dat het gaat werken en dat ik kan afbouwen? Ja! Ik volgde precies haar instructies en de bezinking zakte flink. De pijnstillers en maagtabletten konden de deur uit. Vervolgens kon ik de chemo afbouwen en uiteindelijk het hoofdmedicijn.

Mijn ziel wijst mij de weg. Met haar in mijn hart weet ik precies wat ik van de homeopaat nodig heb. Ik weet nu welke voeding goed is voor mij en waar ik mijn Licht mag stralen en met wie. Met haar in mijn hart kan ik tot rust komen in tijden van heftige groei. Met haar warme vleugels om mij heen, weet ik mij geliefd en ervaar ik altijd dat er Licht Is..

te helen

onze lichamen verstrengeld
zachte strelingen
sereen wezen
menselijk verdriet
onwerkelijk lijden
waar het je te veel is
kan ik er voor jou zijn
geef jij mij jouw verdriet
niet langer dragen
stromende tranen
stop ze met Liefde
in dit doosje
kleurrijk mooi met strik
ik zal er zorg voor dragen
met heel mijn hart
teder
helen
wat jou te veel is
zodat we samen kijken
hoe vuurwerk vlinders
en libellen vliegen
in de Liefde
van onze stralende wezens
hou ik van jou

Waarom?

Haar prachtige transparant-lichtblauwe Licht verschijnt naast mij. Ze bombardeert mij in een kinderlijk enthousiasme met vragen. 'Waarom doe je dit? Wat is een ziel en hoe verbinden zij met elkaar? Waarom ben jij hier, waarom heel jij zo? En waarom....' Ik geef haar alle aandacht, voeding en Liefde waar zij om vraagt. Dan verplaatst haar aandacht weer naar haar spel.

'Waarom speel jij dit spel met hem?' vraagt ze mij nu. 'Wat probeer je te bereiken, als het jou niet gaat om wraak nemen?' En ik leg het haar uit met een glimlach op mijn gezicht en het gevoel van diepe, diepe Liefde in mij voor mijn gids en mijn ziel.

Ik doe dit omdat ik het mag doen. Hij mag zijn meesterschap gaan leven. Ik zoek naar ingangen en heel wat ik mag helen. Ik ben ongeduldig, nu, en dat is weer mijn leerles. Ik doe dit omdat er ooit iemand op mijn schouder tikte, mij vertelde dat het tijd was om mijn meesterschap te leven en de moeite nam om 24/7 bij mij te zijn, mij de waarde van Liefde liet zien, voelen en beleven. Ik leerde te vertrouwen op Liefde en mocht mij in ieder opzicht uitleven. Ik genoot, ik huilde, ik schreeuwde, ik leed, ik had Lief en groeide. Ik leerde hem en mijn ziel vertrouwen. Dat gaf mij de rust waar ik zo naar verlangde en ik kon mijn ivoren toren verlaten. Wat ik leerde mag ik doorgeven en dat geeft mij weer leerlessen die, nog altijd, door mijn gids begeleid worden. Dit is waar het leven om draait. Dit is waar Liefde om draait. Dit is de schoonheid van het Leven.

Ik geef haar een kus op haar wang en leg mijn arm om haar heen. Ze kijkt mij aan en glimlacht. Dan maakt ze muziek en de volgende dag is ze er weer.

In Stilte

in Stilte gaan wij spelend over straat
waar onze denkgeesten verbonden
zielenspellen spelen
en geluiden kirren
lopen wij over stenen
die hij voor mij recht legde
om vallen te voorkomen
fietsen tieners voorbij
bezet door hormonen
mobiele telefoons en
elkaar
zullen ook zij
binnenkort
zielenspellen spelen

van Geest tot Geest

de verbinding aangegaan
om Weten, Liefde en Geest
te delen
de Bron is voedend
pure emoties
onze lichamen ingezet
in kracht van de ontwikkeling
naar Geest bewustzijn
leiden wij naar Eenheid

met meer en meer zielen
intens verbonden
in alle vrijheid
zoals de werkelijkheid

IS

genietend en elkaar steunend
tot mijn ziel aangeeft
dat het even genoeg is
dans ik
jouw handen in de mijne
mooie vrouw met zachte energie
mooie man met drijvende kracht

wandel ik verder
jouw Geest en ook jouw Geest
geestgroot tussen de bomen
waar we praten en lachen
kijk ik verlegen van zoveel attentie
naar de grond waar ik harten vind
als ik overzie
waar wij eerder samenwerkten
samen leefden
groter groeiden
zoals nu anders

ervaren doet leven

loslaten
ik weet nu
dat het een kwestie is
van niet
intensief
met de ander bezig zijn
hoe goed de verbinding ook voelt
en mijn kern te voeden
dat is zoeken
maar wel hoe het alleen de weg is

Voor Danielle, omdat we allen gelijk zijn

Tuimelaar

rond lijfje zonder beentjes
rond hoofdje met glimlach
van de eeuwigheid
armpjes altijd klaar
tot ontmoeting en omarming

tuimel ik van voor naar achter
van links naar rechts
en houd ik mijn energieën onnodig vast

kon ik maar even, heel even
met je praten
jou voelen
jou omarmen

onze zielen zo verbonden
net als onze harten
waren we zo zielsgelukkig
nu zelfs jouw ziel niet meer verschijnt
teruggeworpen op mezelf
en losgelaten
in eigenliefde heb ik Lief

volmaakt loslaten

in de ontmoeting met het Licht
verloren intentie tot Liefde
kwam het ego kijken

in een cirkel van angst en verdriet
beweging tot onmogelijk verlies
voelde in jou de machtsstrijd
die ik nooit meer spelen zal

de kosmos bewogen
kwamen inzichten aanwaaien
zachte voorjaarszon
lange blonde haren
bewegen in de wind
in een volmaakt loslaten

tot we weer ontmoeten
in Liefde

Beweging

de warme tederheid
van mijn Ziel
in eigen hand
in mijn lichaam
beweegt zachtaardige
Liefdevolle energie
van eigenliefde
in mij
dynamisch natuurlijk
straal ik zachte kracht
wat nodig is
ik weet
mijn kracht beweegt
Liefde straalt
zal de wereld
doen weten
bewegen tot helen

Genieten

verbonden met de Geest
door Liefde gevoed
voel ik de warmte
stromen door mij
zachte energie
rijk aan tederheid
streel ik met olie
zodat de wind
weer waaien kan
kan ik verankeren
met pure producten
mijn huid Liefdevol
zalven
waar het schraal schreeuwde
om aanraking
voel ik me intens geliefd
EigenLiefde

Wat mijn keus is 2

Als ik de benedenverdieping schoonmaak, met de stofzuiger in mijn hand, merk ik op dat ik een pijnlijk gewricht heb in mijn pink. Ik zie de achtergrond van de pijn, zwart in mijn lichaam bewegend en ik wrijf over mijn pijnlijk gewricht. Direct is mijn gids aanwezig. Wat is het toch een heerlijk wezen, ik ben blij met hem. Hij zegt: 'Je hebt een entiteit in je lichaam huizen nu'. Alsof ik een griezelige spin op mijn arm voel kriebelen spring ik op. 'Ieeee'. Bang ben ik niet, maar ik houd mijn lichaam liever gezond. Ik weet wanneer de entiteit in mij gekropen is. Ik was bezig met rondjes vliegen in de kosmos en aan het ontdekken hoe ver ik gaan kon daarin.

Broer komt beneden met een doos kristallen. Hij zet de loodzware bak voor mij op tafel. 'Zo', zegt hij. 'Zoek hier maar uit wat je voor nu nodig hebt, mama'. Ik neem veel bergkristal en leg het voor mij neer. Broer voegt nog toermalijn toe om te gronden en te zuiveren. 'Die heb jij nu echt even nodig hoor' en vertrekt weer naar zijn computerspel.

Ik maak contact met het Licht en ik zie zoveel wezens om mij heen, allen vol stralend en schitterend. Naast mij staat mijn engel. Ik vraag om hulp en overal zie ik hoofden 'nee' schudden. Lekker weer dan. Ik lach. 'Je mag nu weer vol voor het Leven kiezen', zegt mijn engel. Oh, dat weer, denk ik. Het is niet waar ik zin in heb, maar ik begrijp het wel.

Een heerlijke herinnering aan het Eigentijds Festival komt langs. Ik zat daar op de hei, volledig gevoed door al het delen van Liefde en Eenheid met zoveel mensen en minstens zoveel gidsen. Broer speelde naast mij in het witte zand. Daar koos ik voor het eerst dit leven, vol voor het Leven. Mijn gids was bij mij.

De energie van de herinnering verankert mij in de zandgrond onder mijn huis. Met kracht kies ik weer voor het Leven en de entiteit vliegt langs mijn rug los van mij naar boven. Met een schel geluid zie ik hem vliegen, zwart en schimmig. Ik heb helers actief gezien die entiteiten lieten gaan voor wat ze waren. Ik kan dat niet. Er bestaat altijd de mogelijkheid dat hier iemand voorbij fietst en de entiteit klikt. Daarnaast is ook een entiteit een energie. Met de kracht van het Licht in mij werp ik een rood hart naar de entiteit die in ontelbaar veel stukjes in de lucht uiteen spat. Een zangerig stemmetje, het zou zomaar K3 kunnen zijn, hoor ik mij bedanken. Ik glimlach. Wat een mooi avontuur.

Mijn gids wil er nog even over babbelen. 'Dit gebeurt als jij ervoor kiest je lichaam op deze manier te verlaten. Er zijn veel entiteiten die in jouw leven willen stappen, ze staan in de rij!' Mijn gids is streng en ik voel me een klein kind dat een preek ontvangt. Met een ondeugende glimlach kijk ik hem aan. Toch kan ik hem niet garanderen dat ik nooit meer zoiets zal doen.

Wat mijn keus is

Het is alweer ochtend en ik heb nog geen uur geslapen. De zenuwen gieren door mijn lichaam en ik weet het. Dit is weer een transformatie, een proces. Ik draai en probeer de slaap te pakken. Manlief snurkt zich door de nacht en het festival in het dorp is afgelopen. Jongeren lopen niet meer door ons straatje. Rust overheerst de zondagmorgen.

Ik stijg op. Het leven hier lijkt mij niet meer te bieden wat ik wil. Ik voel me diep niet gezien. Oh jawel, er wordt mij vaak verteld dat ik groot ben en ik weet het ook. Maar het zijn de Lichtwezens om mij heen, de zielen van overleden mensen of mensen die ik in de persoon niet bereiken kan. Ik knuffel met ze, kus ze, heb ze diep Lief en deel de eeuwigheid. Op aarde is het leven wel even anders, vind ik. Waarom zou ik dan ook niet even gaan hemelen?

Mijn gids verschijnt met een streng gezicht. 'Dit is niet goed voor je en je zult moeite hebben om weer in je lichaam terug te komen'. Mijn gids daagt mij uit met zijn woorden. Waarom zou ik terug willen in mijn lichaam? En ik bevind me verder en verder in de kosmos. Ik zweef wat rond in het luchtledige, heerlijk rondjes draaiend tussen de sterren.

Ik voel mijn linker knie. Daar waar Manlief een ontsteking weg masseerde, trekt het vocht snel weer in mijn knie. Ik voel mijn lijf schreeuwen om mijn aanwezigheid. Vervolgens zie ik het gezicht van mijn dochter. Mijn meisje. Zij heeft mij nodig. En met een ruk ben ik weer terug in mijn lijf. De rust voedt mij en ik val in slaap..

Het leven genieten, daar gaat het om. Ik weet het wel. De kaarten zien er zo Liefdevol uit. Die ene zin is mooi voor vandaag. Stop met het verlangen van goedkeuring van anderen! Zo. Ik ben er weer hoor, met beide benen op de grond. Ik ga nu mijn spullen pakken en de Liefde delen met een vriend die weet waar het om draait, want er zijn mensen die mij begrijpen.

In Liefde, Suzanne

Bewaak je grenzen maar

Zus rijdt naast mij op haar rode fietsje. Er is weer een volle schooldag voorbij. Zus vond de dag zwaar. 'Mama, het meisje naast mij vindt mij niet Lief. Ze vindt mijn naam stom, ze kliert als ik wil werken, ze wilde mij met een scherpe punt van een potlood in mijn hand prikken en mijn neus kleuren. Ik geef haar Liefde, maak haar complimentjes, maar het is net of ze het niet ziet'. Met het beeld op mijn netvlies dat de neus van mijn dochter gekleurd is door haar klasgenootje rol ik zowat van mijn fiets van het lachen. Zus gaat verder. 'In de rij wilde ik bij mijn vriendje staan, kwamen er twee jongens om mij te schoppen en te slaan. Dit is toch niet leuk, waarom doen ze zo?' Ik vertel mijn dochter dat er kinderen zijn die in een nieuwe omgeving moeten wennen door de grenzen van anderen op te zoeken. Zus begrijpt dat niet, ze ziet het doel er niet van. 'Het gaat toch altijd over Liefde, mama?' Ja, het gaat over Liefde. Alleen soms mag je laten zien dat je grenzen hebt. Ik vertel een verhaal van Broer.

Broer zat in groep drie of vier. Iedere dag was er een kind dat hem opzocht en zich op hem uitleefde. Iedere dag kwam Broer thuis met een nieuwe bloeduitstorting op zijn lichaam. Broer redde het niet meer met het jongetje door hem te voeden met Liefde. Na een kleine week was Broer in tranen en ik het zat. Ik gaf Broer de opdracht het niet meer te accepteren. 'Als dit kind jou nog een keer dreigt te slaan of te schoppen, geef je hem een waarschuwing. Zo heeft hij de keus om zijn actie niet uit te voeren. Negeert hij jou, dan mep je een keer flink terug'. De volgende dag had Broer een blauwe plek erbij en het kind een bloedneus. Daarna was het uitdagen afgelopen.

Zus en ik parkeren onze fietsen in de tuin. Ze kijkt mij aan en zegt: 'Slaan is niet Liefdevol, maar ik begrijp het wel'. Dan begint ze te lachen. 'Als ze mijn neus had kunnen kleuren, had ze dat met rood mogen doen, dan was ik een clown geweest'. Met een goed humeur gaat Zus het huis in.

Verlangen

even schetsen
met de woorden spelen
verlangen Liefde te delen
rijg ik woorden

in contact met onze zielen
zo mooi als wij samen
spelen
voelen
van wind
regen
storm
en de kern van de orkaan
voelen we
als de rust is wedergekeerd
het witte Licht
in ons hart
als eenheid
te Leven

Heb diep Lief

ik voel jouw verlangen
naar vrijheid
de pijn raakt mijn hart
geniet de verbinding
neem de stap
en laat het vuur
van de passie
je Leven leiden
schud de onrust
van je af
verbind je
heb Lief
heb Lief
heb zo diep Lief
als ooit tevoren

Brug van Liefde

de ladder leidt jou omhoog
daar waar het donker is, branden fakkels
langs ronde muren van de put
houten spijlen om je handen en voeten op te plaatsen
eenmaal boven, uithijgen
de klim pas begonnen

hoger in de grot
met gouden glas omgeven
met rust en Liefde gevoed
zo lang als maar mogelijk is
om hier te blijven

de brug van Liefde
waar we hand in hand
om uiteindelijk
daar te zijn
waar je voor geboren werd
ooit

in het volle gloren
van het Licht
komt jouw Ziel
weer in jouw Hart
wonen
om je het Leven
in volle Kracht
te leven

Heb Liefde Lief
met de zachte roze
voeding en weten
van je Ziel

Onbaatzuchtig Zijn landt

Het is vier uur in de morgen als mijn gids mij weer wakker maakt. Ik ben misselijk van de aardappels van gisteravond en ik wil eigenlijk nog niet wakker worden.
'Het is tijd om te helen', zegt mijn gids.
Ik draai me om, maar het helen trekt mij meer. Ik ben mijn gids dankbaar dat hij mij wekt.
'Wat moet ik helen dan?' vraag ik nog half in slaap.
'Wat je wilt', zegt hij en verdwijnt.
Ik ga op mijn rug liggen. Het is nog broeierig in de slaapkamer van de eerste en de laatste zomerdag en ik heb een lichte hoofdpijn.

Dan zit ik naast jou in de kamer. Je staart voor je uit en zo is ook de houding van je lichaam. Ik zit met mijn lichaam naar jou toegedraaid.
'Blijf je bij mij?' vraag je mij als je mij heel even aankijkt.
'Ik ben bij je, wat wil je meer dan?'

Ik krijg geen reactie.

Ik begrijp je wel. Ik heb verwachtingen van je gehad. Ik wens niet dat anderen verwachtingen van mij hebben, omdat ik daar niet aan kan en wil voldoen. Maar ik heb ze wel bij jou neergelegd. Het spijt mij en ik voel het verdriet in mij, maar wil er niet bij stil blijven staan, dan ga ik erin hangen en ik mag verder. Ik herinner me mijn eigen tekst: 'Ik heb geen computer nodig om bij je te zijn, om je te voelen en te ervaren'. Inzichten komen snel achter elkaar binnen in mijn hoofd. Hier heb ik om gevraagd. Gisteren heb ik jou in de denkgeest gevraagd mij uit te leggen hoe het met je is. Ik mag voorbij aan de wens letterlijk reactie te ontvangen. Ik worstel tussen werkelijk leven en aards leven. Hierin leer jij mij heel veel.

Liefde is waar het om draait. Zij Is en ik heb geprobeerd haar etiketten op te plakken. Dat is niet mogelijk en doet af aan haar kracht, haar licht en haar wezen. Titels als vriendschap, kennissen zijn van elkaar, verliefd zijn, vijanden zijn, het zijn etiketten die wij plakken omdat we niet Zien. Het beperkt ons mensen, het schept verwachtingen, het beperkte mij. Daarin vroeg ik jou jezelf te beperken.

Ik zal proberen met het Zijn van heel mijn wezen om naast je te blijven staan, zoals je vraagt. Een afspraak is een afspraak, letterlijk. Is er contact tussen onze wezens, dan is dat er. Zijn we bezet, is het er niet. Hoewel jij je dan toch vaak even meldt, met een knipoog. En ik geef je prioriteit als dat kan, dat is dan mijn beslissing.

Je kijkt mij aan en we hebben contact. Je slaat je armen om mij heen. Dit is precies wat je bedoelde.

Onbaatzuchtigheid, een pittige les!

Al weken hoor ik mijn ziel zeggen: 'Geef zonder de verwachting te ontvangen'. En ik verzette me. Waarom zou ik? Ook ik vind het prettig als ik weten mag wie mijn vrienden zijn als mijn leven zich in een orkaan lijkt te bevinden. Compleet leeggegeven en verdrietig ging ik om. Anderhalve week was ik er ziek van, letterlijk. Hoofdpijn in zowel mijn zesde als mijn zevende chakra, intens misselijk, klamme handen, en afwisselend koud en warm, zonder koorts. Mijn hoofd draaide en ik merkte dat autorijden niet verstandig was, ik botste tegen iedere stoeprand. Zo rijd ik nooit. In het verkeer ben ik rustig. In een landje als Nederland is het niet te doen flink gas te geven.

Vanavond zaten we met z'n allen aan tafel. Manlief had een eerste lesdag van een ayurvedische opleiding achter de rug. Na een dag vol theorie zat hij stralend aan tafel. En, zo zei hij, had hij een antwoord op mijn vraag. 'Jij geeft', zei hij, 'jij geeft veel, soms heel veel. Dan verwacht je uiteindelijk dat mensen jou ook geven. Dat blijf je doen totdat je merkt dat het niet zo werkt'. Nukkig gaf ik toe dat ik daar achter was. 'Ik ontvang wel, dat is niet mijn ding', zei ik. 'Ja, je ontvangt wel, maar misschien niet zoals je verwacht. Volgens een van de stromingen die uit heilige geschriften voortgekomen is, ben je er wellicht aan toe je dharma te vervullen'. Ik trok mijn wenkbrauwen vragend op. 'Shoarma?' vroeg Broer met een volle mond. 'Dharma.

Je leert nu dat je veel Liefde geeft, maar dat je dat niet per definitie ontvangt. Je ontvangt vaak het tegengestelde, zeker als je erop wacht. Dan word je zwaar teleurgesteld'. Dat kon ik beamen. 'Wat is dan de andere weg?' vroeg ik hem, wachtend op het antwoord. 'Zoek en vind het doel in je leven (kijk wie en wat je al bent), dat is je dharma. Doe dat met passie, met heel je hart. Geef en koppel er geen wens tot ontvangen aan. Geef dus met Liefde om te geven en geef niet om te ontvangen. Kijk daarbij niet achterom. 'Ik dacht dat ik dat deed?' 'Ja, maar je mag de verwachting laten varen', krijg ik uitgelegd. Ik zie het en voel mijn lichaam warm worden van de rust die het inzicht geeft.

'Dus je bent een moeder, wees dan een goede moeder'. Op dat moment draait Zus haar hoofd om en zegt dromerig tegen mij: 'Ja, mama, dat ben je zeker, duhh, ik vertel je iedere dag dat ik van je houd'. En met die woorden kust ze mij met haar ketchuplippen vol op mijn mond en slaat ze haar armpjes om mij heen. Als dat geen ontvangen is...

Jij leeft te makkelijk!

Ze praat tegen mij en ineens voel ik mijn hart sneller en pijnlijk kloppen. Ze staat voor mij. Ik zit op een rieten stoel in het gras bij de vuurpot. Het is avond, de sterren stralen aan de hemel en er is hier bijna geen lichtvervuiling. Ik geniet van de ontmoeting met de anderen. Haar stem wordt gejaagder als ze verder gaat met haar verhaal. Ik moet me concentreren om te ontvangen wat ze zeggen wilt.

Ik las mijn verhaal voor en ik straal al heel de avond mijn Licht. Soms is dat voor mensen te veel Licht. Het ego komt zich dan ook even melden. Ik weet hoe het werkt, ik begin het langzaam te begrijpen. De mooie vrouw voor mij tiert en tiert. Ze vindt dat ik te makkelijk praat over het Licht en het zielscontact met mezelf en anderen. Ze gruwelt nog net niet van de engelen rond mijn hoofd.

Rond het vuur zitten ook twee mannen. Wij proberen haar op andere gedachten te brengen, maar de vrouw heeft totaal geen intentie haar razen te laten onderbreken. 'Het gaat nu niet over anderen, het gaat nu alleen maar over mij! Ik! Ik wil alleen maar praten over mijn leven. Dat van jullie is veel makkelijker, dat van mij is echt enorm zwaar!' Of we ons wel beseffen hoe zwaar zij het heeft. 'Ieder huis zijn kruis', zegt de man naast mij. 'Nee, dat is niet waar, geen huis met een kruis, voor iedereen is het leven beter te doen dan voor mij'. 'Nou ja, op sterven liggen is ook niet makkelijk', breng ik in, 'net als zwaar ziek zijn'. Mijn woorden worden niet gehoord. Ik vraag naar de kern van haar lijden. De kern heeft zowel voordelen als nadelen voor haar en ze draait rond in haar verhaal.

Dan hoor ik een van de werkboeklessen: 'In je verdedigingsloosheid ligt je veiligheid'. Ja, dat is waar ook. Ik laat het gaan en de energie lijkt te minderen. Het vervliegt in de avondlucht. Rechts naast mij voel ik de aanwezigheid van mijn gids. Ik begrijp hem steeds beter. Hoe pittig was het voor hem om mij Liefde te leren kennen, keer op keer, met zijn ogen altijd op mijn Licht gericht en zijn Liefde consequent en stabiel. Ik voel weer de diepe Liefde voor hem in mijn hart.

Als het ego zijn koffers weer gepakt heeft en vertrokken is, kijk ik de vrouw aan. Ik zend haar met mijn ogen mijn Liefde en glimlach naar haar. Als het nacht is, wil ik naar huis en mijn in en in koude voeten warmen in bed. Het was een wonderlijk mooie avond en ik heb genoten van de aanwezigheid van de anderen. Zo verschillend als we allen zijn, zo mooi is de eenheid en de voeding van het lachen en het delen van het leven. Ik knuffel iedereen intens en de vrouw maakt haar excuus. Ik zeg dat alles goed is en mijn ogen op haar Licht gericht zal houden. Want boven haar hoofd heb ik al die tijd haar kern gezien en we weten allebei: het Licht bevindt zich in haar. Echt wel.