Ze neemt plaats op de stoel achter mij. Prachtig is ze. Haar lange blonde haar steekt ze in vloeiende bewegingen op. De make-up staat haar goed, haar nagels zijn lang en spierwit, haar kleding is stoer en vrouwelijk. Ze slaat haar benen over elkaar, een van haar pumps wijst in mijn richting. In een mix van Nederlands met een accent, Frans en Engels begint ze enthousiast tegen mij te praten. Dit fotomodel werkte samen met de grote sterren der aarde. Met Sylvester Stallone wilde ze geen relatie. Na een tijdje onderbreek ik het spel met mijn vriend om haar de gevraagde aandacht te geven. De mannen in het huis lopen naar buiten om te roken en de stemming verandert.
'Jij moet hier geen spelletjes komen spelen. Wat is dat nou? Een volwassen man die een spelletje speelt? Wat is dat voor een spelletje?' zegt ze bijna fluisterend, terwijl ze een gordijn naast zich dichttrekt.
Ik kijk haar niet begrijpend aan. Waar gaat dit over? Wat wil ze mij vertellen? Het antwoord volgt direct.
'De mensen hier in huis moeten schoonmaken. Denk je dat ik kan zitten in mijn leven? Ik ben altijd bezig en ik heb hier zoveel schoongemaakt, ik heb hier echt geen vakantie gehad hoor. Dit is niet goed. En jij moet de mensen hier in huis motiveren, niet met hem spelen.'
Ik weet niet wat ik hoor. Ik wil haar wel uitleggen dat spelen ontspant. Dat we lachen en klieren. Dat er meer gebeurt dan alleen het spelen van een spel. Dat er heling plaatsvindt als onze zielen spelen. Ik krijg geen ruimte om haar iets te vertellen, ze giert door.
'Mijn man werkt tot diep in de nacht, iedere dag. De volgende ochtend staat hij weer vroeg op. Oh, wat ben ik blij met mijn man.'
Haar laatste zin doet mij goed.
'Jij moet hier iedere dag langskomen en de mensen aan het werk zetten. Samen met de leiding van dit huis, moet jij krachtiger motiveren om schoon te maken.'
'Ik pieker er niet over,' zeg ik in rust, zoekend naar balans tussen niet lachen en irritatie.
'Pushen werkt per definitie niet, zeker niet bij mannen,' zeg ik lachend.
'Bij mij thuis lopen twee mannen rond. Als ik zo reageer als jij nu voorstelt, gaan hun hakken in het zand, en terecht.'
Gedachten volgen elkaar snel op in mijn hoofd. Precies met dit stuk ben ik nu bezig. Een ander zijn eigen weg laten lopen. En ja, natuurlijk, ook met respect voor mijn eigen beleving en grenzen. Daarin mijn balans vinden geeft mij rust. Ik vind het huis schoon genoeg. Er wordt binnen niet gerookt, zoals ik gevraagd heb en dat wordt gerespecteerd. Ik ben daar dankbaar voor.
De uitspraak van de hakken in het zand is de mooie vrouw vreemd en ze begrijpt dat ze bij mij niet verder komt met haar probleem. De mannen komen binnen en ze herhaalt gedreven en vermoeid haar zinnen. Tegen mijn vriend gaat ze tekeer en ze legt hem op per direct iets uit te voeren. Ik zie hem fel worden en zoals ik voorspelde gaan zijn hakken in het zand.
'Dat maak ik zelf wel uit,' roept hij haar toe. Wij pakken het spel weer op.
Als ik terugkom van het toilet is ze verdwenen. Haar taxi heeft haar meegenomen naar Schiphol. Ik heb haar niet kunnen uitzwaaien en in gedachten zeg ik tegen haar ziel: 'Tot we elkaar weer zien.' Ik pak de dobbelstenen en gooi vijf keer Yahtzee op een rij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten