Als ik de benedenverdieping schoonmaak, met de stofzuiger in mijn hand, merk ik op dat ik een pijnlijk gewricht heb in mijn pink. Ik zie de achtergrond van de pijn, zwart in mijn lichaam bewegend en ik wrijf over mijn pijnlijk gewricht. Direct is mijn gids aanwezig. Wat is het toch een heerlijk wezen, ik ben blij met hem. Hij zegt: 'Je hebt een entiteit in je lichaam huizen nu'. Alsof ik een griezelige spin op mijn arm voel kriebelen spring ik op. 'Ieeee'. Bang ben ik niet, maar ik houd mijn lichaam liever gezond. Ik weet wanneer de entiteit in mij gekropen is. Ik was bezig met rondjes vliegen in de kosmos en aan het ontdekken hoe ver ik gaan kon daarin.
Broer komt beneden met een doos kristallen. Hij zet de loodzware bak voor mij op tafel. 'Zo', zegt hij. 'Zoek hier maar uit wat je voor nu nodig hebt, mama'. Ik neem veel bergkristal en leg het voor mij neer. Broer voegt nog toermalijn toe om te gronden en te zuiveren. 'Die heb jij nu echt even nodig hoor' en vertrekt weer naar zijn computerspel.
Ik maak contact met het Licht en ik zie zoveel wezens om mij heen, allen vol stralend en schitterend. Naast mij staat mijn engel. Ik vraag om hulp en overal zie ik hoofden 'nee' schudden. Lekker weer dan. Ik lach. 'Je mag nu weer vol voor het Leven kiezen', zegt mijn engel. Oh, dat weer, denk ik. Het is niet waar ik zin in heb, maar ik begrijp het wel.
Een heerlijke herinnering aan het Eigentijds Festival komt langs. Ik zat daar op de hei, volledig gevoed door al het delen van Liefde en Eenheid met zoveel mensen en minstens zoveel gidsen. Broer speelde naast mij in het witte zand. Daar koos ik voor het eerst dit leven, vol voor het Leven. Mijn gids was bij mij.
De energie van de herinnering verankert mij in de zandgrond onder mijn huis. Met kracht kies ik weer voor het Leven en de entiteit vliegt langs mijn rug los van mij naar boven. Met een schel geluid zie ik hem vliegen, zwart en schimmig. Ik heb helers actief gezien die entiteiten lieten gaan voor wat ze waren. Ik kan dat niet. Er bestaat altijd de mogelijkheid dat hier iemand voorbij fietst en de entiteit klikt. Daarnaast is ook een entiteit een energie. Met de kracht van het Licht in mij werp ik een rood hart naar de entiteit die in ontelbaar veel stukjes in de lucht uiteen spat. Een zangerig stemmetje, het zou zomaar K3 kunnen zijn, hoor ik mij bedanken. Ik glimlach. Wat een mooi avontuur.
Mijn gids wil er nog even over babbelen. 'Dit gebeurt als jij ervoor kiest je lichaam op deze manier te verlaten. Er zijn veel entiteiten die in jouw leven willen stappen, ze staan in de rij!' Mijn gids is streng en ik voel me een klein kind dat een preek ontvangt. Met een ondeugende glimlach kijk ik hem aan. Toch kan ik hem niet garanderen dat ik nooit meer zoiets zal doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten