Het is alweer ochtend en ik heb nog geen uur geslapen. De zenuwen gieren door mijn lichaam en ik weet het. Dit is weer een transformatie, een proces. Ik draai en probeer de slaap te pakken. Manlief snurkt zich door de nacht en het festival in het dorp is afgelopen. Jongeren lopen niet meer door ons straatje. Rust overheerst de zondagmorgen.
Ik stijg op. Het leven hier lijkt mij niet meer te bieden wat ik wil. Ik voel me diep niet gezien. Oh jawel, er wordt mij vaak verteld dat ik groot ben en ik weet het ook. Maar het zijn de Lichtwezens om mij heen, de zielen van overleden mensen of mensen die ik in de persoon niet bereiken kan. Ik knuffel met ze, kus ze, heb ze diep Lief en deel de eeuwigheid. Op aarde is het leven wel even anders, vind ik. Waarom zou ik dan ook niet even gaan hemelen?
Mijn gids verschijnt met een streng gezicht. 'Dit is niet goed voor je en je zult moeite hebben om weer in je lichaam terug te komen'. Mijn gids daagt mij uit met zijn woorden. Waarom zou ik terug willen in mijn lichaam? En ik bevind me verder en verder in de kosmos. Ik zweef wat rond in het luchtledige, heerlijk rondjes draaiend tussen de sterren.
Ik voel mijn linker knie. Daar waar Manlief een ontsteking weg masseerde, trekt het vocht snel weer in mijn knie. Ik voel mijn lijf schreeuwen om mijn aanwezigheid. Vervolgens zie ik het gezicht van mijn dochter. Mijn meisje. Zij heeft mij nodig. En met een ruk ben ik weer terug in mijn lijf. De rust voedt mij en ik val in slaap..
Het leven genieten, daar gaat het om. Ik weet het wel. De kaarten zien er zo Liefdevol uit. Die ene zin is mooi voor vandaag. Stop met het verlangen van goedkeuring van anderen! Zo. Ik ben er weer hoor, met beide benen op de grond. Ik ga nu mijn spullen pakken en de Liefde delen met een vriend die weet waar het om draait, want er zijn mensen die mij begrijpen.
In Liefde, Suzanne
Geen opmerkingen:
Een reactie posten