Jij leeft te makkelijk!

Ze praat tegen mij en ineens voel ik mijn hart sneller en pijnlijk kloppen. Ze staat voor mij. Ik zit op een rieten stoel in het gras bij de vuurpot. Het is avond, de sterren stralen aan de hemel en er is hier bijna geen lichtvervuiling. Ik geniet van de ontmoeting met de anderen. Haar stem wordt gejaagder als ze verder gaat met haar verhaal. Ik moet me concentreren om te ontvangen wat ze zeggen wilt.

Ik las mijn verhaal voor en ik straal al heel de avond mijn Licht. Soms is dat voor mensen te veel Licht. Het ego komt zich dan ook even melden. Ik weet hoe het werkt, ik begin het langzaam te begrijpen. De mooie vrouw voor mij tiert en tiert. Ze vindt dat ik te makkelijk praat over het Licht en het zielscontact met mezelf en anderen. Ze gruwelt nog net niet van de engelen rond mijn hoofd.

Rond het vuur zitten ook twee mannen. Wij proberen haar op andere gedachten te brengen, maar de vrouw heeft totaal geen intentie haar razen te laten onderbreken. 'Het gaat nu niet over anderen, het gaat nu alleen maar over mij! Ik! Ik wil alleen maar praten over mijn leven. Dat van jullie is veel makkelijker, dat van mij is echt enorm zwaar!' Of we ons wel beseffen hoe zwaar zij het heeft. 'Ieder huis zijn kruis', zegt de man naast mij. 'Nee, dat is niet waar, geen huis met een kruis, voor iedereen is het leven beter te doen dan voor mij'. 'Nou ja, op sterven liggen is ook niet makkelijk', breng ik in, 'net als zwaar ziek zijn'. Mijn woorden worden niet gehoord. Ik vraag naar de kern van haar lijden. De kern heeft zowel voordelen als nadelen voor haar en ze draait rond in haar verhaal.

Dan hoor ik een van de werkboeklessen: 'In je verdedigingsloosheid ligt je veiligheid'. Ja, dat is waar ook. Ik laat het gaan en de energie lijkt te minderen. Het vervliegt in de avondlucht. Rechts naast mij voel ik de aanwezigheid van mijn gids. Ik begrijp hem steeds beter. Hoe pittig was het voor hem om mij Liefde te leren kennen, keer op keer, met zijn ogen altijd op mijn Licht gericht en zijn Liefde consequent en stabiel. Ik voel weer de diepe Liefde voor hem in mijn hart.

Als het ego zijn koffers weer gepakt heeft en vertrokken is, kijk ik de vrouw aan. Ik zend haar met mijn ogen mijn Liefde en glimlach naar haar. Als het nacht is, wil ik naar huis en mijn in en in koude voeten warmen in bed. Het was een wonderlijk mooie avond en ik heb genoten van de aanwezigheid van de anderen. Zo verschillend als we allen zijn, zo mooi is de eenheid en de voeding van het lachen en het delen van het leven. Ik knuffel iedereen intens en de vrouw maakt haar excuus. Ik zeg dat alles goed is en mijn ogen op haar Licht gericht zal houden. Want boven haar hoofd heb ik al die tijd haar kern gezien en we weten allebei: het Licht bevindt zich in haar. Echt wel.