Ik heb een afspraak gemaakt om met een vriend een winterjas te kopen. Hij kan dit niet zelf, ik ondersteun hem erbij en we lachen wat af als we samen zijn. Maar, het uitvoeren van gemaakte afspraken gaat in het huis waar mijn vriend woont zelden goed. Dus ik bel op op donderdag, de taxi naar mijn huis wordt geregeld en ik belde vanmorgen nog een keer om alles te controleren. Er is mij gevraagd of ik op deze manier wil werken en alles lijkt dik in orde. Lijkt.
Ik heb koffie gezet en mijn vriend komt niet opdagen. Een half uur verder bel ik het huis, er wordt niet opgenomen. Weer een kwartier later bel ik en de stoom komt intussen uit mijn oren. De vrouw aan de lijn heeft geen idee waar ik voor bel en in de agenda heeft zij niet gekeken. Dat is genoeg. Ik ontplof! De grote mond die ik ontvang, veeg ik van tafel. Ik weet precies waar ik over praat, mijn reacties zijn gericht en helder, doch pittig geformuleerd. Ik heb precies de juiste persoon aan de lijn voor een veeg uit de pan.
Of ik niet zelf nog even kan komen? 'Nee,' leg ik met kracht uit, 'ik heb mijn gezin en het zou fijn zijn als er rekening wordt gehouden met de gemaakte afspraken!' Het gesprek eindigt en ik hoor mijn vriend tegen mij praten. Wij zijn in staat in de denkgeest met elkaar te communiceren.
'Dit doet mij pijn,' zegt hij.
'Dit doet mij ook pijn,' leg ik uit en ik voel inderdaad de steken in mijn hart. Ik geef hem een overzicht van gemaakte opmerkingen die ik hier niet ga herhalen, reiskosten van bijna een jaar die nog open staan en flink zijn opgelopen en het gemak waarmee er altijd op mij gerekend wordt.
'Ik begrijp het,' is zijn reactie. 'Ik red me wel, de zon schijnt.'
'Ik ga afkoelen en maak van de week een andere afspraak,' beloof ik. Aan mijn belofte zal het, alweer, niet liggen.
In de zon laat ik het Licht mijn hart voeden. Ik ben razend. In mijn wereld schiet ik tollend omhoog. Zwarte wolken draaien in een tornado om mij heen, ik schiet delen woede van mij af. Mijn gids komt in de kern van het geweld bij mij.
'Dit is niet de weg,' zegt hij. 'Op deze manier raak je mensen.'
'Wat is wel de weg?'
'Geef mij al je woede.'
Ik doe wat hij mij vraagt en voel rust landen in mijn hart. Meer en meer gidsen, lichtwezens en de ziel van een zielsmaatje komen om mij heen. Ik voel hun aanwezigheid als sterke gronding, diepe Liefde en Licht als een fakkel in de duisternis.
Er stopt een grote, zwarte Mercedes voor de deur. Een man met een baard en een grote zonnebril komt 'iemand' ophalen. Ik kijk hem verbaasd aan. Ten eerste is 'iemand' nooit gebracht en ten tweede zit 'iemand' in een rolstoel. Een bus zou handiger geweest zijn. De man is verward en zegt dat er niets met hem gecommuniceerd is. Tja, communicatie. Ik lach. Met een Mercedes had hij mijn vriend een groot plezier gedaan, het is zijn favoriete auto.
Na het doen van de laatste weekendboodschappen en een kop koffie - we hebben immers een liter staan - vraag ik Manlief: 'Wat heb ik nou geleerd van dit? Waar was het goed voor?'
'Je hebt je grenzen gesteld en direct uitgevoerd,' geeft hij mij terug. Voorheen stapte je gelijk in de auto om het uitje voor je vriend te redden. Of je daar tijd voor had of niet, je liep jezelf voorbij. Nu ben je voor jezelf opgekomen.'
Ik glimlach. Ja, zo is het wel. De grenzen zijn gezet, de woede is getransformeerd en het is tijd voor een wijntje en een goed boek. Ik dank mijn gidsen voor hun Liefdevolle aanwezigheid, ondersteuning en de leerlessen die ik ervaren mocht. In Liefde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten