zo ben je nu
zonder gezicht zonder handen
vraag je mij
te luisteren, te voelen en te weten
hoe al jouw kleuren van de regenboog
er altijd zijn zoals het echt is
de illusie het leven is
kopjes koffie broodje kaas
voeden niet nooit gedaan
maar de herinneringen aan jou
pure harten krachtig samen geweest
daar waar geen woorden nodig zijn
leven wij eenheid
en mis ik jou intens aards
plaag ik als ik wel proef
hoe zoet honing voedt
en jij mij wijs toelacht;
'wacht jij maar...'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten